กลับมาถึงที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน โจวหยางลงทะเบียนแต้มแรงงานให้สมาชิกสหกรณ์คนอื่นๆ เสร็จแล้ว ก็เก็บข้าวของแล้วเดินกลับบ้าน!
ระหว่างทางผ่านลานบ้านของตัวเอง โจวหยางมองเห็นควันไฟลอยขึ้นจากปล่องไฟแล้ว จึงรู้ว่าภรรยากลับมาถึงบ้านแล้ว
แต่พอเข้าไปดูกลับพบเป่าเอ๋อร์ไม่อยู่บ้าน จึงพูดกับหลี่โหย่วเวยที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวว่า "ไม่ได้ไปรับเป่าเอ๋อร์เหรอ?"
หลี่โหย่วเวยหั่นมันฝรั่งเป็นชิ้นๆ พลางตอบว่า "ไปแล้วไง ลูกสาวคนนั้นไม่ยอมกลับมากับฉัน แม่เลยให้ฉันกลับมาทำข้าวก่อน ตกเย็นแม่จะให้พี่ใหญ่ส่งมาที่นี่ให้!"
"เฮ้ะ ทำไมเจ้าตัวเล็กไม่ยอมกลับมาล่ะ?"
"จะไปเป็นอะไรได้ล่ะ ก็แค่คนเดียวเหงาๆ ไง ที่บ้านใหญ่มีเด็กเล่นด้วยตั้งเจ็ดแปดคน" หลี่โหย่วเวยพูด
เห็นว่าภรรยาจะชวนคุยเรื่องมีลูกคนที่สองอีกแล้ว โจวหยางรีบเปลี่ยนเรื่องพูดว่า "เมีย ฉันมีเรื่องจะบอกเธอหน่อย!"
"เรื่องอะไร พูดสิ!"
"เย็นนี้ฉันทำงานล่วงเวลา แปลต้นฉบับที่เหลือก็จะเสร็จ พรุ่งนี้ฉันจะลาหยุดกับคณะกรรมการ แล้วขอหนังสือแนะนำไปเยี่ยมพ่อแม่ ฉัน เธอเตรียมตัวด้วย" โจวหยางพูด
"ได้! งั้นพรุ่งนี้ฉันขอลาด้วยก็แล้วกัน เดินทางไกลขนาดนี้ จะประมาทไม่ได้นะ!" หลี่โหย่วเวยพูด
"อืม เธอดูตามสมควรเลย!"
.......
กินข้าวเสร็จ โจวหยางไม่ได้รอให้พี่ภรรยาส่งเป่าเอ๋อร์กลับมา แต่ไปที่บ้านใหญ่ด้วยตัวเอง
เรื่องแรก เพราะเขาสัญญากับน้องสาวตัวเล็กไว้ว่า จะไปรับเธอไม่ว่าจะดึกแค่ไหน
อีกเรื่องคือ เขากำลังจะไปเยี่ยมพ่อแม่ เรื่องนี้ต้องบอกพ่อตาแม่ยายให้รู้
ดูว่าทางนี้มีอะไรจะฝากถึงบ้าง เพราะความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับลูก ต่างจากความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง