หลังจากส่งหลูโยวหมิงกลับไปแล้ว โจวหยางก็กลับมาที่ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน!
เมื่อมองหลินหว่านหว่านอีกครั้ง โจวหยางพบว่าสภาพจิตใจของเธอดูดีขึ้นกว่าเมื่อสองสามวันก่อนเล็กน้อย จึงถามขึ้นว่า "ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?"
"ก็พอใช้ได้ หมอจงจ่ายยาให้ฉัน ฉันกินแล้วก็หลับไปเลย!" หลินหว่านหว่านตอบ
"แล้วยังฝันร้ายอีกไหม?" โจวหยางถามอีกครั้ง
"ยังฝันอยู่ แต่ไม่บ่อยเท่าแต่ก่อนแล้ว!"
"งั้นก็ดี ฉันได้ให้คนจัดห้องพักให้เธอแล้ว อีกอย่างก็ให้คนไปที่บ้านของเธอในเมือง เอาของใช้ส่วนตัวบางอย่างกลับมาด้วย!" โจวหยางกล่าว
"อืม ขอบคุณนะคะพี่โจว ถ้าไม่มีพี่ ฉันคงทนไม่ไหวจริง ๆ" หลินหว่านหว่านกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
"ไม่เป็นไร เราก็เป็นปัญญาชนเหมือนกัน ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!"
จากนั้นโจวหยางก็พูดต่อว่า "ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว ชุยเฉียนจิ้น หลิวลู่ ไป๋หยาง พวกเขาได้ยินว่าเธอกำลังจะกลับมา ต่างก็ดีใจมาก ห้องพักพวกเขาช่วยกันจัดให้เธอด้วยนะ!"
"จริ... จริงเหรอ?"
"อืม ไปสิ ฉันพาเธอไปดูห้องพัก!"
พูดจบ โจวหยางก็พาหลินหว่านหว่านไปยังจุดพักปัญญาชนที่ไม่ไกลนัก!
เมื่อทั้งสองมาถึงจุดพักปัญญาชน ก็เห็นปัญญาชนหนุ่มสาวหลายคนกำลังเข้าออกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในหอพักหญิง
หน้านั้นมีรถม้าจอดอยู่ ด้านบนบรรทุกของเต็มคัน
ปัญญาชนเหล่านี้ บ้างก็กำลังทำความสะอาด บ้างก็ขนของเข้าไป ดูยุ่งวุ่นวายมาก
เมื่อเห็นโจวหยางกับหลินหว่านหว่านเดินมา ปัญญาชนทุกคนก็หยุดงาน แล้วยืนเรียงรายอยู่หน้าหอพัก
หลินหว่านหว่านถูกคนมากมายจ้องมองแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความตื่นตระหนกออกมาบนใบหน้า