เมื่อมองเงาหลังของเฉินเจี้ยนหมิงที่รีบจากไปอย่างเร่งรีบ โจวหยางก็จมดิ่งเข้าสู่ภวังค์ความคิด
เขาพอจะคาดเดาได้ว่าเฉินเจี้ยนหมิงรีบกลับไปขนาดนี้ คงต้องไปเล่าเรื่องนี้ให้ท่านพ่อของเขาฟังแน่นอน
และสิ่งที่โจวหยางกังวลก็คือ ท่านเฉินวัยเจ็ดสิบปีจะทนรับข่าวร้ายเช่นนี้ไหวหรือไม่
ชาติก่อน หลินหว่านหว่านเลือกที่จะฆ่าตัวตายในวันคล้ายวันเกิดของท่านเฉิน เมื่อท่านรู้เรื่องเข้าถึงกับกระอักเลือดทันที
และหลังจากนั้นไม่นานท่านก็จากโลกนี้ไป!
เมื่อเทียบกันแล้ว เรื่องในตอนนี้หนักกว่าการฆ่าตัวตายของหลินหว่านหว่านในชาติก่อนเสียอีก โจวหยางกลัวว่าท่านเฉินจะช็อคตายตรงนั้น
แต่เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะห้ามเฉินเจี้ยนหมิง ท่านเฒ่าเร่งเร้าให้เขาสืบข่าวทุกวัน ยังไงก็ต้องให้คำตอบกับท่านบ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะปิดยังไงก็ไม่มิด ยังไงก็ต้องรู้กันอยู่ดี
คิดได้ดังนั้น โจวหยางจึงรีบเดินไปที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน เขาต้องไปเล่าเรื่องนี้ให้พ่อตาเขาฟัง จะได้ไม่เกิดเรื่องเศร้าซ้ำขึ้นอีก!
กลับมาถึงที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ก็เห็นพ่อตาหลี่เฟิงเหนียนนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูห้องทำงาน สูบบุหรี่แห้งในกล้องยาสูบเป็นจังหวะ "ปั๊ด" "ปั๊ด"
"ไอ้เฉินเจี้ยนหมิงนั่นมันมาหาแกใช่ไหม?"
พอเจอหน้ากัน หลี่เฟิงเหนียนก็ถามตรงประเด็นทันที
"อืม มาถามผมเรื่องบางอย่างน่ะ!" โจวหยางตอบ
"เล่าให้ฟังหมดแล้ว?"
"เล่าหมดแล้ว เรื่องนี้ถึงแม้จะเกี่ยวข้องกับผม แต่เฉินเจี้ยนอิ้งทั้งครอบครัวก็สมน้ำสมเนื้อกับสิ่งที่ทำลงไป ผมไม่อยากแบกความผิดแทนพวกเขา!" โจวหยางพูดตามจริง