สำหรับที่โจวหยางให้เหยียนเกิงตงมาเป็นหัวหน้าโรงเลี้ยงหมูนั้น ทุกคนต่างรู้สึกทั้งแปลกใจและเข้าใจยากในเวลาเดียวกัน
เพราะในสายตาของพวกเขา คนพวกนั้นเป็นคนละโลกกับพวกเขาอย่างสิ้นเชิง จะมาทำงานร่วมกับพวกเขาได้อย่างไร?
เงียบไปครู่หนึ่ง จางเกินวั่งเอ่ยถามด้วยความฉงน: "ปัญญาชนโจว นายไปเอาคนแบบนี้มาเป็นหัวหน้าโรงเลี้ยงหมูได้ยังไง?"
"ลุงจาง พี่คิดว่าคนคนนี้ไม่เหมาะสมหรือ?" โจวหยางยิ้มถาม
"ไม่ใช่ว่าไม่เหมาะสม แต่ฐานะของเขาแบบนั้น ไม่เหมาะที่จะเลื่อนตำแหน่งจริงๆ!" จางเกินวั่งกล่าว
พอพูดจบ หวังผิงก็เอ่ยขึ้นบ้าง: "ผมว่าที่ลุงจางพูดก็มีเหตุผล คนพวกนั้นเราแค่จับตาดูไว้ก็พอ อย่าไปยุ่งด้วยมากเกินไปเลย!"
"ปัญญาชนโจว ผมรู้ว่านายเห็นใจพวกเขา พวกเราอาจช่วยเหลือพวกเขาได้บ้างตามโอกาสในชีวิตประจำวัน แต่ให้เขาเป็นหัวหน้าโรงเลี้ยงหมูนี่มันเกินไปหน่อย!"
โจวหยางรู้ดีว่าคนพวกนี้กังวลเกี่ยวกับฐานะของเหยียนเกิงตง จึงยิ้มแล้วพูดว่า: "ทุกคนอย่าเพิ่งกังวล ที่ผมเรียกเขาว่าหัวหน้าก็แค่คำเรียกเล่นๆ เอง ทุกคนคิดว่านี่คือการเลื่อนตำแหน่งจริงๆ หรือ?"
"เฮ้อ..."
โจวหยางพูดต่อ: "ที่ผมหมายถึงคือให้เหยียนเกิงตงมาดูแลโรงเลี้ยงหมู ก็ยังเป็นแค่คนเลี้ยงหมูอยู่ดี ลองคิดดู คนเลี้ยงหมูถือเป็นตำแหน่งข้าราชการไหม?"