ตระกูลเฉิน. ห้องโถงใหญ่!
หลินหว่านหว่านยืนอยู่บนม้านั่ง เอาลวดไนลอนเส้นเท่านิ้วก้อยมาพาดกับคานบ้าน แล้วผูกเป็นบ่วง
จากนั้น เธอยื่นคอเข้าไปในบ่วง แล้วมองดูห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดนี้ อย่างไม่ลังเลก็เตะม้านั่งไม้ใต้เท้าออก
“ตุบ!”
ม้านั่งล้มลง ร่างของหลินหว่านหว่านทรุดหนักลงทันที ความรู้สึกหายใจไม่ออกอันเป็นความตายพุ่งเข้ามา
ชั่วพริบตา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมาปรากฏขึ้นทีละฉากในความทรงจำของเธอ...
ตอนนั้นเธอเองก็ตอบรับการเรียกร้องของประเทศ ออกจากสภาพแวดล้อมที่สุขสบาย มีอุดมการณ์อันสูงส่งมายังหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกลแห่งนี้เพื่อไปอยู่ชนบท
เธอคิดว่าจะได้แสดงความสามารถในเขตเล็ก ๆ แถบภูเขาที่เต็มไปด้วยชนชั้นกรรมกรและชาวนาที่ยากจนแห่งนี้ ใช้ความรู้ที่เรียนมาสร้างสรรค์แผ่นดินนี้ร่วมกับสมาชิกสหกรณ์ที่นี่
แต่ที่หลินหว่านหว่านไม่คาดคิดก็คือ พอมาถึงที่นี่ ความเป็นจริงก็เล่นงานเธออย่างหนัก ทำให้ความฝันอันเพ้อฝันต่าง ๆ ของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
หลินหว่านหว่านมาถึงกองพลปาเป่าเหลียงเมื่อปี 69 เธอเป็นปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมืองกลุ่มแรกที่ถูกส่งมาที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้
เพราะก่อนหน้านี้ที่นี่ไม่เคยมีปัญญาชนมาอยู่ชนบทมาก่อน ดังนั้นในหมู่บ้านจึงไม่มีจุดพักปัญญาชน
หลังจากปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมืองมาถึง สิ่งแรกที่ต้องเผชิญคือปัญหาที่อยู่อาศัย
เพราะในตอนนั้นเป็นช่วงหน้าหนาวจัด ข้างนอกไม่สามารถทนได้จริง ๆ
ด้วยความจำเป็น หมู่บ้านจึงต้องจัดให้ปัญญาชนเหล่านี้ไปพักอาศัยกับครอบครัวของสมาชิกสหกรณ์ก่อน แล้วค่อยย้ายเข้าจุดพักปัญญาชนเมื่อสร้างเสร็จในปีหน้า