นอกห้องพักผู้ป่วย ข้างม้านั่งยาว!
โจวหยางและหลี่กั๋วเฉียงยืนเผชิญหน้ากันอยู่ตรงนั้น บรรยากาศชวนอึดอัด!
ถูกน้องเขยของตัวเองจ้องมองอย่างจริงจังขนาดนี้ หลี่กั๋วเฉียงรู้สึกกระวนกระวายใจ อดถามไม่ได้: "เป็นอะไรกับพี่สะใภ้ของแกหรือเปล่า ถ้าเป็นอะไรก็บอกมา พี่รับไหว!"
โจวหยางส่ายหน้าแล้วพูด: "ไม่ใช่อย่างนั้น การผ่าคลอดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร"
หลี่กั๋วเฉียงโล่งใจขึ้นเล็กน้อย พูด: "อย่างนั้นก็ดี... อย่างนั้นก็ดี!"
แต่ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงของโจวหยางก็เปลี่ยนไปกระทันหัน พูดอีกครั้ง: "พี่สี่ ถึงแม้โอกาสเกิดอันตรายจะไม่มากนัก แต่พี่ก็ยังต้องเตรียมใจรับมือกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้ด้วย"
"อะ...อะไรคือเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุด?"
"ถ้าหญิงมีครรภ์เกิดอันตรายขึ้นมา หมออาจจะถามพี่ว่าจะเอาแม่หรือเอาเด็ก พี่คิดคำตอบไว้แล้วหรือยัง?"
"อะไรคือเอาแม่หรือเอาเด็ก?"
"ก็คือจะให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของผู้ใหญ่มาก่อน หรือจะปกป้องชีวิตของเด็ก" โจวหยางอธิบาย
"เอาแม่... ต้องเอาแม่แน่นอน!" หลี่กั๋วเฉียงรีบพูดทันที
"อืม พี่รู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากันก็พอ!"
จากนั้นโจวหยางพูดอีก: "อีกอย่าง ผมคิดว่าตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ควรให้คนทางบ้านของพี่สะใภ้สี่มาอยู่เป็นเพื่อนที่นี่ พี่คิดว่ายังไง?"
ตอนที่หญิงมีครรภ์คลอดลูก ควรมีแม่อยู่ด้วย!
หนึ่งคือผู้หญิงคลอดลูกเปรียบเสมือนเดินผ่านประตูนรกมา มีแม่อยู่ด้วยจะช่วยลดความกลัวของหญิงมีครรภ์ได้อย่างมาก