ผ่านไปสักพัก จงนาจึงได้สติกลับมา แล้วถามขึ้นว่า "ที่แกพูด คือกระดูกติดเนื้อ หรือเศษกระดูกที่ไม่มีเนื้อกันแน่?"
โจวหยางพูดอย่างเอาจริงเอาจังว่า "เศษกระดูก ไม่มีเนื้อ!"
"ของแบบนั้นหมาเห็นยังไม่กินเลย หน่วยผลิตจะเอาไปทำไม?" จงนาถามด้วยความไม่เข้าใจ
"มีประโยชน์มาก ผมตั้งใจจะเอาเศษกระดูกพวกนั้นมาทำอาหารหมู!"
โจวหยางรู้ดีว่าผงกระดูกเป็นวัตถุดิบชั้นดีที่สุดอย่างหนึ่งในการผลิตอาหารสัตว์ เพราะในผงกระดูกอุดมไปด้วยวิตามิน โปรตีน และพลังงาน อีกทั้งยังอุดมด้วยธาตุอาหารรองอย่างโพแทสเซียม โซเดียม แมกนีเซียม เหล็ก ทองแดง แมงกานีส สังกะสี ซึ่งทั้งหมดนี้สัตว์เลี้ยงสามารถย่อยและดูดซึมได้
หากนำผงกระดูกผสมกับอาหารหมูชีวภาพ ผลลัพธ์จะดีมาก โจวหยางมั่นใจว่าสามารถลดระยะเวลาการเจริญเติบโตของลูกหมูได้ถึงหนึ่งในสาม
"เอามาทำอาหารหมูทำไม?"
โจวหยางพูดทันทีว่า "ตอนนี้ผมดูแลอาชีพเสริมของหน่วยผลิตอยู่ ก็เลยคิดจะขยายคอกหมูของหน่วยผลิตให้ใหญ่ขึ้น รายละเอียดเดี๋ยวกลับไปค่อยคุยกัน สรุปคือเศษกระดูกที่ใครๆ ว่ามันไร้ค่านั้น แค่ลากกลับไปก็กลายเป็นอาหารหมูชั้นดีได้"
จงนาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เรื่องแบบนี้ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก รอพ่อฉันมาช่วงบ่ายแล้วฉันจะถามให้"
"ได้!"
จากนั้นโจวหยางก็ย้ำอีกครั้งว่า "พี่สะใภ้สี่ บอกลุงด้วยว่าเศษกระดูกพวกนั้นเราไม่ได้ขอเขานะ แต่จะซื้อด้วยเงิน!"
โจวหยางรู้ดีว่าไม่ว่าจะเป็นอะไร ถ้าจำนวนน้อยก็ไม่มีใครสนใจ แต่เมื่อใดที่มันมีจำนวนมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเห็นถึงผลประโยชน์ ถึงตอนนั้นจะมีคนมานินทาว่าร้าย