โจวหยางไอเบาๆ แล้วพูดขึ้น "ท่านหลี่ ที่จริงวันนี้ผมมาหาท่านก็ไม่ได้แค่เรื่องเปิดประตูระบายน้ำ แต่ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องจะรายงานท่านด้วย!"
"โอ้ เรื่องอะไร?"
"เขื่อนอ่างเก็บน้ำเป่าฟ่งกำลังจะพัง!" โจวหยางพูดเสียงเรียบแต่กลับชวนให้ตกใจ
"อะ...อะไรจะพังนะ?" หลี่ฉางชิงเอ่ยด้วยสีหน้าตกตะลึง
"เขื่อนอ่างเก็บน้ำเป่าฟ่งไง!"
"สหายโจวหยาง เรื่องแบบนี้พูดปากเปล่าไม่ได้นะ มันต้องรับผิดชอบด้วย!" หลี่ฉางชิงกล่าวเสียงหนักแน่น
หลูโยวหมิงเองก็ตกใจกับคำพูดของโจวหยางไม่น้อย รีบพูดขึ้น "พี่โจว เรื่องแบบนี้พูดเล่นไม่ได้นะ..."
โจวหยางยกมือห้ามหลูโยวหมิงพูดต่อ แล้วกล่าว "ท่านหลี่ หัวหน้าหลู ผมรู้ว่าเรื่องนี้พวกท่านฟังแล้วคงไม่เชื่อ และอาจสงสัยว่าผมพูดแบบนี้เพื่อให้เปิดประตูระบายน้ำ แต่ที่บอกไปไม่ได้หลอกพวกท่านจริงๆ!"
จากนั้น โจวหยางก็เล่ารายละเอียดที่พบเมื่อวานที่อ่างเก็บน้ำเป่าฟ่งให้ฟังอย่างละเอียด
แน่นอนว่า ในคำพูดนั้น เขาได้เพิ่มสีสันให้กับบางสถานการณ์โดยเฉพาะ เพื่อพูดให้ดูรุนแรงขึ้นอีกนิด
โจวหยางเชื่อว่า หลี่ฉางชิงในฐานะผู้อำนวยการกรมทรัพยากรน้ำ พอฟังจบแล้วในใจเขาจะต้องคิดเองได้บ้าง
จริงดังคาด พอพูดจบ หลี่ฉางชิงก็ลุกขึ้นจากที่นั่งทันที แล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สหายโจวหยาง เมื่อกี้ที่พูดมาเป็นความจริงทั้งหมดหรือ?"
"ท่านหลี่ จริงหรือเท็จตัดสินง่ายนิดเดียว ท่านลองไปดูที่อ่างเก็บน้ำเป่าฟ่งด้วยตาตัวเองก็สิ!"