เหล่าผู้พิพากษาพักการพิจารณาคดี แต่ผู้ชมในที่เกิดเหตุกลับไม่ขยับเขยื้อน
ทุกคนต่างรู้ดีว่าเหล่าผู้พิพากษาคงไปปรึกษาหารือเรื่องการตัดสินโทษกัน ไม่ใช่การประชุมพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะจบลงแต่อย่างใด
ต้องรู้ว่าการประชุมพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะส่วนใหญ่จะตัดสินโทษในที่เกิดเหตุ ไม่ค่อยมีการเลื่อนการตัดสินโทษออกไป
เพราะหากเลื่อนการตัดสินโทษออกไป ก็จะทำให้ผลของการพิจารณาคดีต่อหน้าสาธารณะลดน้อยลงอย่างมาก
สำหรับกระบวนการเช่นนี้ เหล่าสมาชิกสหกรณ์และเหล่ากำนันต่างคุ้นเคยดี พวกเขาใช้โอกาสนี้พูดคุยกันเป็นกลุ่ม ๆ ถึงวิธีที่เหล่าปีศาจตระกูลเฉินจะถูกลงโทษ!
ที่ด้านหลัง เวที โจวหยางมองหลินหว่านหว่านที่มีสีหน้าเคร่งเครียด จึงพูดทันทีว่า "ไม่ต้องกังวล ปีศาจเหล่านั้นจะได้รับการตัดสินอย่างยุติธรรมแน่นอน!"
"อืม! ขอบคุณคุณปัญญาชนโจว ถ้าไม่มีคุณ ตอนนี้ฉันคงตายไปนานแล้ว และคงไม่มีโอกาสได้เห็นพวกสารเลวเหล่านั้นถูกตัดสิน" หลินหว่านหว่านกล่าว
"เธอพูดคำว่าขอบคุณมานับไม่ถ้วนแล้ว ถ้าเธออยากขอบคุณฉันจริง ๆ ก็ช่วยตอบตกลงสิ่งหนึ่งได้ไหม?"
"อะไร...อะไรเหรอ?" หลินหว่านหว่านพูดอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
"สอนเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเราให้ดี ๆ น่ะสิ!"
"แค่...แค่นั้นเหรอ?"
"อืม เธอคงรู้ดีว่าก่อนหน้านี้เด็ก ๆ ได้รับการสอนจากไอ้เวรเฉินเทียคนนั้น ไอ้สารเลวนั่นทำงานแบบสามวันปลา สองวันแห้ง ไม่ได้ตั้งใจสอนเลย เด็ก ๆ ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย!"
จากนั้นโจวหยางก็พูดต่อ "พวกเขายังเป็นเด็ก เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ฉันไม่อยากให้พวกเขายังไม่ทันได้ออกเรือก็แพ้ตั้งแต่บนเส้นเริ่มต้นแล้ว!"