บ้านใหญ่ของตระกูลหลี่วันนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ พอโจวหยางกับหลี่โหย่วเวยมาถึงบ้านใหญ่ หลี่หู่ก็พาน้อง ๆ กลับมาจากการเล่นซนจนเต็มตัวเหมือนกัน
ช่วงนี้ทางอ่างเก็บน้ำปล่อยน้ำ ปลาจำนวนมากหนีออกมาจากอ่างเก็บน้ำ ทางหน่วยผลิตจึงส่งคนไปวางอวนที่เขื่อนกั้นน้ำไว้โดยเฉพาะ
ปลาตัวใหญ่ส่งกลับไปที่หน่วยผลิต แล้วแจกจ่ายให้สมาชิกสหกรณ์ในหมู่บ้าน ส่วนปลาตัวเล็กก็ยกให้เด็ก ๆ เล่นกัน
เด็ก ๆ ชอบความครึกครื้นอยู่แล้ว พอกินข้าวเสร็จแต่ละวันก็ไปรวมตัวกันที่เขื่อน เล่นกันอย่างสนุกสนาน
พอเห็นลูกสาวตัวเอง โจวหยางก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เห็นชุดเดรสลายดอกไม้ตัวน้อยของเด็กสาวเปียกโชกไปหมด แถมยังเปื้อนโคลนเต็มไปหมด กลายเป็นลิงโคลนไปแล้ว
มือของเธอยังถือขวดแก้วกระป๋องหนึ่ง ข้างในมีน้ำอยู่ครึ่งขวด มองเห็นปลาตัวเท่าไม้ขีดสองสามตัวกำลังว่ายน้ำอยู่ข้างใน
พอเห็นเด็กสาวทำชุดใหม่พังขนาดนี้ หลี่โหย่วเวยก็เดือดทันที ตะโกนเสียงดัง: "โจวเจียอี๋!"
ได้ยินเสียงแม่ที่แฝงด้วยความโกรธ เป่าเอ๋อร์ก็รู้ทันทีว่าไม่ดีแล้ว มองไปรอบ ๆ แล้วตรงดิ่งไปหาพ่อทันที!
เด็กสาวนี่เป็นคนฉลาดหลักแหลมจริง ๆ เธอรู้ว่าแม่ไม่เคยโมโหใส่พ่อ ถ้ามีพ่อยู่ด้วย เธอปลอดภัยแน่นอน
โจวหยางเห็นลูกสาววิ่งมาก็อุ้มเธอขึ้นทันที!
"เป็นไรไป ล้อแม่ให้โกรธเหรอ?"
เด็กสาวก้มหน้าไม่พูด แต่กอดขวดแก้วกระป๋องนั้นแน่น
"โจวเจียอี๋ ทำไมแกทำตัวแบบนี้อีกแล้ว ทุกวันซักผ้าให้แกก็ไม่หมด..."
มองหลี่โหย่วเวยที่กำลังโมโห โจวหยางพูดทันที: "ที่รัก อย่าเพิ่งโมโหสิ!"