ระหว่างที่หลูโยวหมิงพาคนไปจับกุมและตรวจค้นที่หมู่บ้านปาเป่าเหลียง โจวหยางกับหลินหว่านหว่านยังคงรอข่าวอยู่ที่สำนักงานเขต
คนเพิ่งเดินออกไป ท้องของโจวหยางก็ส่งเสียงร้อง "จุก ๆ" เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าตอนเที่ยงเขากับหลินหว่านหว่านยังไม่ได้กินข้าว
เมื่อมาถึงสถานีตำรวจแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องซื้อข้าวกินเอง
โจวหยางเดินออกไปนอกห้องทำงาน หาพนักงานตำรวจที่เวรอยู่ และขอให้เขาหาอะไรมาให้กิน
พนักงานตำรวจที่เวรอยู่ก็งงเหมือนกัน เขาไม่เคยเห็นคนที่มาแจ้งความแล้วยังต้องให้ตำรวจเลี้ยงข้าว ไม่ใช่ผู้ต้องหาเสียหน่อย
แต่เมื่อนึกถึงที่หัวหน้าหัวหน้าหลูสั่งกำชับไว้ก่อนออกไปว่า ต้องดูแลคนสองคนในห้องทำงานของเขาเป็นอย่างดี พนักงานตำรวจเวรจึงได้แต่เดินไปที่ครัว สั่งให้คนเตรียมอาหารให้
ไม่นาน โจวหยางก็ถือบะหมี่สองชามเดินกลับมาที่ห้องทำงานของหลูโยวหมิง
"มากินหน่อยสิ!"
"ฉัน... ฉันไม่หิว!"
ตอนนี้ในห้องทำงานเหลือเพียงสองคน หลินหว่านหว่านเริ่มรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา พูดจาแล้วก็ก้มหน้าลงไม่กล้ามองโจวหยาง
"ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากกิน แต่คนเราต้องกินข้าวเพื่อมีแรง ถ้าเธอไม่ดูแลร่างกายให้แข็งแรง จะได้เห็นปีศาจเหล่านั้นถูกลงโทษได้ยังไง!" โจวหยางพูดเสียงเรียบ
"อืม!"
หลินหว่านหว่านเข้าใจความหมายของโจวหยาง จึงลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินมากินข้าว
แต่ไม่รู้ว่าเพราะร่างกายอ่อนแอหรือยังไม่หายจากความตกใจเมื่อครู่ ร่างของเธอเพิ่งลุกจากเก้าอี้ก็ทรุดลงข้าง ๆ
โจวหยางเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปประคองเธอไว้