เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเย่าจะไปบริษัทของเซินจี้ แถมตอนเย็นยังต้องกินข้าวกับ “เพื่อนสนิท” ของเขาอีก เธอจึงตัดสินใจว่าควรแต่งตัวให้เรียบร้อยสักหน่อย
สามีราคาถูกคนนี้ดีกับเธอมากพอแล้ว ครั้งนี้เธอควรให้เกียรติเขา ทำตัวให้ดูดีหน่อย
ดังนั้นทันทีที่เซินจี้ก้าวออกจากบ้าน เจียงเย่าก็เริ่มรื้อค้นของในบ้านจนทั่ว แม้แต่มื้อกลางวันก็แค่สั่งอาหารเดลิเวอรีมากินแบบขอไปที
กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็เหนื่อยจนไม่อยากไปเจอ “เพื่อนสนิท” ของเซินจี้อีกแล้ว
ตอนออกจากบ้าน เจียงเย่ามองกระจก แต่เมื่อเห็นตัวเองในนั้น กลับชะงักไปอย่างกะทันหัน
ว่าแต่...เดิมทีเธอหน้าตาเป็นอย่างไรนะ?
เหมือน...คล้ายกับ “เธอ” คนนั้นหรือเปล่า?
แม้แต่ชื่อก็เหมือนกันทุกประการ?
เจียงเย่าจำได้ไม่ค่อยชัด แต่ความคุ้นเคยแปลกประหลาดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจไม่จางหาย ทำให้เธออดขมวดคิ้วไม่ได้
เสียงโทรศัพท์สั่นดึงเธอออกจากห้วงความคิด
เธอรับสาย และคนที่โทรมาก็เป็นเซินจี้อย่างที่คาดไว้
“ผมใกล้เลิกงานแล้ว คุณมาหรือยัง?”
เสียงของเซินจี้ฟังดูผิดเพี้ยนเล็กน้อยผ่านลำโพงโทรศัพท์ เจียงเย่ามองเวลา “อืม ฉันกำลังจะออกจากบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ คุณบอกว่าเลิกงานหกโมง ตอนนี้เพิ่งห้าโมงครึ่ง ฉันนั่งรถไปก็น่าจะพอดี”
เจียงเย่าวางสายอย่างรีบร้อนแล้วออกจากบ้านทันที
รถของเธอยังจอดอยู่ที่มหาวิทยาลัย ส่วนรถเรียกผ่านแอปจะมาถึงในอีกสองนาที เจียงเย่ายืนอยู่ริมถนนหน้าหมู่บ้าน มองซ้ายมองขวา