ตอนนี้เจียงเย่าเริ่มอ่านอารมณ์ของเขาจากสีหน้าเรียบนิ่งนั้นได้บ้างแล้ว
นี่เขากำลังไม่พอใจอีกแล้วสินะ
แต่ตอนนี้จะอธิบายเรื่องมนุษยสัมพันธ์ให้เขาฟังตรง ๆ ก็ไม่ได้ ทำได้เพียงกระซิบว่า “กลับไปแล้วค่อยเล่าให้ฟัง”
พูดจบ เธอก็เดินไปข้างเซินจี้ แล้วก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับเขา
เซินจี้เดินเข้าไปอย่างเงียบงัน ก่อนจะยกมือกดตัวเลขลงไปอย่างเงียบ ๆ
เจียงเย่าเห็นเขากดชั้นบนสุด ก็รู้สึกประหลาดใจ “ห้องทำงานของคุณอยู่ชั้นบนสุดเหรอ?”
เซินจี้ขานรับในลำคอ
เจียงเย่าถามว่า “ชั้นบนสุดไม่ใช่ห้องทำงานของประธานบริษัทหรอกเหรอ? หรือว่าตำแหน่งของคุณในบริษัทนี้จะ...สูงมากเลย?”
เซินจี้นึกถึงสีหน้าประจบสอพลอของหวู่ฮวนเอี้ยน แล้วก็ขานรับอีกครั้ง
เขายอมรับแล้วเหรอ?
เขายอมรับจริง ๆ เหรอ?
นี่มันไม่ค่อยถูกต้องหรือเปล่า?
สามีราคาถูกของเธอคงไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไรในบริษัทหรอกนะ?
ไม่นานนัก เจียงเย่าก็ได้เห็นว่าสามีของเธอ “ได้รับความนิยม” ขนาดไหน
ทันทีที่ออกจากลิฟต์ ระหว่างทางไปห้องทำงานก็พบพนักงานบริษัทไม่น้อย ทุกคนพยักหน้าทักทายเซินจี้อย่างคุ้นเคย—
“ผอ.จัดการเชิน”
“สวัสดีครับ ผอ.จัดการเชิน”
“ผอ.จัดการเชินยังไม่กลับอีกเหรอครับ?”
“...”
ระหว่างทาง เจียงเย่าก็ได้รู้จักสามีราคาถูกของตัวเองในอีกแง่มุมหนึ่ง
เธอมองเขาเปิดประตูห้องทำงานด้วยความรู้สึกทึ่ง อดพูดไม่ได้ว่า “ไม่คิดเลยว่า...คุณจะได้รับความนิยมจริง ๆ นะ ผอ.จัดการเชิน”
คำว่า “ผอ.จัดการเชิน” เมื่อออกจากปากคนอื่นก็ไม่มีความหมายอะไร
แต่พอออกจากปากเธอ กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
แววตาของเซินจี้ไหววูบ เขาดึงเธอเข้าไปในห้องทำงานแล้วปิดประตูทันที
เขานึกถึงฉากในละครโทรทัศน์ของมนุษย์ ก่อนจะกดเจียงเย่าแนบกับประตูในทันที
เขาก้มมองเธอด้วยแววตาลึกล้ำมืดมน “เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไร?”
“ผอ.จัดการเชิน?”
เจียงเย่ารู้สึกว่าปฏิกิริยาของเขาน่าสนใจ จึงเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วถามต่อ “คุณไม่ชอบให้ฉันเรียกแบบนี้เหรอ?”