พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะคืนวานเซินจี้อยู่ด้วยกับเธอตลอดทั้งคืนจริง ๆ จากคำพูดที่เกินไปกว่าเรื่องกบฏของเขานั่น เจียงเย่า ก็คงจะสงสัยว่าเป็นฝีมือเขาไปแล้ว
แต่มันเป็นไปไม่ได้ เซินจี้มีหลักฐานยืนยันว่าอยู่ที่อื่น
ดังนั้นพอตำรวจมาสอบปากคำที่เกิดเหตุ เจียงเย่า ก็ไม่ได้ตกใจหรือหวาดกลัวอะไร
ทางโรงเรียนอนุมัติให้ใช้ห้องเก็บของที่ไม่ค่อยได้ใช้เป็นการชั่วคราว ถึงจะทำความสะอาดมาแล้วแต่ก็ยังมีฝุ่นเล็กน้อย ต่อให้ในอากาศก็ยังมีกลิ่นอับจาง ๆ
เจียงเย่า นั่งอยู่ที่อีกฝั่งของโต๊ะทำงาน ส่วนสารวัตรหยางที่มาสอบปากคำนั่งอยู่ตรงข้ามเธอ
ฉากแบบนี้ เจียงเย่า เคยเห็นในโทรทัศน์ แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาเกี่ยวข้อง
สารวัตรหยางเป็นชายวัยกลางคน ใบหน้าหนึ่งที่ดูสุภาพเรียบร้อยเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมแบบงานเข้าหน้างาน
"จากกล้องวงจรปิดของโรงเรียน เมื่อคืนนี้คุณคุยกับผู้ตาย และยังเดินออกจากประตูโรงเรียนห่างกันแค่ช่วงก้าวเดียว ใช่ไหมครับ?"
เจียงเย่า พยักหน้า: "ใช่ค่ะ เป็นแบบนั้น"
สารวัตรหยาง: "จากข้อมูลที่คุณครูในโรงเรียนให้ไว้ โจวเทา มีพฤติกรรมไล่ตามจีบคุณอย่างจริงจัง ทำให้คุณรำคาญมาก ใช่ไหมครับ?"
เจียงเย่า พยักหน้าต่อ: "ใช่ค่ะ เป็นแบบนั้น"
สารวัตรหยาง: "เขาคุกคามและข่มขู่คุณขนาดนี้ คุณเคยมีความคิดจะแก้แค้นไหมครับ?"
เจียงเย่า ส่ายหน้าอย่างแรง: "ถึงเขาจะน่ารังเกียจจริง ๆ แต่ฉันไม่มีความคิดสุดโต่งแบบนั้นหรอกค่ะ สารวัตรหยาง ฉันเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายนะคะ"