หญ้า
เป็นพืชชนิดหนึ่ง
เป็นพืชต้นใหญ่
เจียงเย่ารู้ได้ทันทีว่าคนรอบข้างคิดอะไรกันอยู่
ไม่พ้นว่าคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเธอสินะ?
เธอไปทำอะไรให้ใครเขากัน?!
เจียงเย่าหัวเราะเย็นเยียบหนึ่งครั้ง ลุกขึ้นยืนทันที สายตาจ้องเขม็งไปที่ตาของหวังกั๋วอวี่โดยตรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “สมองไม่ใช้ก็เอาไปบริจาคได้เลย จะได้ไหม? ยังไง? แค่เขาตามจีบฉัน ฉันก็ต้องรับเขาทุกคนงั้นเหรอ?”
“อยากหาเรื่องก็พูดตรง ๆ สิ จะได้ไม่ต้องมาเล่นละคร แค่ตอนนั้นไม่ได้ช่วยเอาเอกสารให้เธอแค่นั้นเองใช่ไหม? ครูหวาง การใส่ร้ายครูผู้หญิงแบบนี้ เธออยากให้ฉันรู้สึกผิดจนเก็บกด แล้วฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?”
“ภายนอกเธอดูเป็นคนดีเสียเหลือเกิน แต่ไม่คิดเลยว่าความคิดจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้?”
ใบหน้าของหวังกั๋วอวี่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง “เจียงเย่า! เธอก็เก่งแต่ปากไปสิ! ทั้งออฟฟิศใครไม่รู้ว่าเขาตามจีบเธอมานานแค่ไหน! ต่อให้เธอไม่ชอบเขา ก็อดทนปฏิเสธเขาอย่างสุภาพหน่อยไม่ได้เหรอ?!”
เจียงเย่ากระแทกโต๊ะปัง “เทอมที่แล้วฉันมีแฟนที่คบหาดูใจกันตามปกติแล้ว เพื่อเห็นแก่หน้าของเขา ฉันเลยบอกเขาแค่คนเดียว ต่อมาเขาก็ควรจะบอกเธอแล้ว”
เจียงเย่าจ้องเขม็งไปที่เขา “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน เขาเลิกไปแล้วแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ กลับมาเริ่มอีก เขาไปยุให้เขาอีกคนหรือเปล่า?”
นึกถึงท่าทีของหวังกั๋วอวี่เมื่อก่อน เจียงเย่าหัวเราะเย็นหนึ่งครั้ง “หวังกั๋วอวี่ อยากเป็นคนดีก็อย่าลากฉันลงน้ำเลย เขาดีขนาดนั้น ทำไมเธอไม่ไปเป็นแฟนเขาเองล่ะ?”
“ฉันทำกับเขาเต็มที่แล้ว เหลือแต่เธอที่ชอบกระโดดออกมาทำตัวน่ารังเกียจ คิดว่าฉันโง่แล้วรังแกได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?”
เจียงเย่าเป็นคนค่อนข้างรักชัดเกลียดชัด ใช้ชีวิตตามกฎง่าย ๆ ข้อเดียว คือ ถ้าใครไม่มายุ่งกับเธอ เธอก็จะไม่ไปยุ่งกับใคร