สายญาณอันเก่าแก่ เกรียงไกร เก่าแก่ดั่งห้วงเวลานับพันปี พลันแผ่ซ่านออกมาจากหยกร่วงหยก พลันเข้าควบคุมร่างของถังอู่ซานจนสิ้นเชิงในพริบตา!
ถังอู่ซานค่อย ๆ ยันพื้นลุกขึ้นยืน พลังวิญญาณภายในกายที่เคยปั่นป่วนและสลายไป ก็พลันสงบนิ่งในชั่วพริบตา
หวังฝูเห็นดังนั้น ใจกลับพลันเกิดความกระวนกระวายอย่างประหลาด เขาฝืนข่มความตื่นตระหนก แล้วร่ายวิชาแขนอีกครั้ง เปลวเพลิงแห่งฝ่ามือเปลวเพลิงพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง หมายจะชิงลงมือระงับไว้ก่อน
แต่ยังไม่ทันที่เพลิงจะก่อรูปเป็นฝ่ามือ เงาร่างใต้เท้าของถังอู่ซานก็พลันวาบหายไป วิชาฝีเท้าภูตเงาเคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายกายถูกขับเคลื่อนถึงขีดสุด
เพียงก้าวเดียว ตัวก็หดระยะทางเป็นคืบ ก้าวข้ามระยะหลายจั้งของเวทีประลองไปถึงเบื้องหน้าหวังฝูในพริบตา!
เขายกฝ่ามือผลักออก กลางฝ่ามือรวมแสงเขียวขจีหนานุ่มแน่นหนา ใช่แล้ว ฝ่ามือหยกดำขั้นสมบูรณ์!
ปัง!
เสียงระเบิดอื้ออึงสนั่นสะเทือนทั่วเวทีประลอง!
เกราะพลังไฟที่รวมตัวอยู่เบื้องหน้าหวังฝู กลับเปราะบางดั่งกระดาษบาง แตกสลายกระจายในพริบตา!
พลังฝ่ามืออันเกรียงไกรบดขยี้เข้ามาอย่างดุเดือด ร่างของเขาทั้งคนดั่งว่าวขาดลม กระเด็นไปกระแทกกับกำแพงพลังค่ายกลคุ้มกันเวทีประลองอย่างแรง!
ตั้ง!
แรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่ว เส้นลมปราณทั่วกายของหวังฝูเจ็บปวดชักกระตุก เลือดสดพ่นออกจากลำคอเป็นสาย วิชาที่ยังไม่ได้ใช้ทั้งหมดแตกสลาย เขาล้มลงกับพื้นไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นอีก
เพียงชั่วลมหายใจเดียว สถานการณ์การต่อสู้ก็พลิกผันสิ้นเชิง!
ถังอู่ซานยืนเท้าไขว้กลางเวที ร่างกายสูงสง่า สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ก้มมองหวังฝูที่ล้มลงกับพื้น เสียงเย็นชาไร้ความผันผวน: "ยอมแพ้ หรือให้ข้าเหวี่ยงเจ้าลงเวที เจ้าเลือกเอาเอง"
ทั่วเวทีเงียบกริบชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเป็นเสียงอื้ออึงไปทั้งเวที!
ศิษย์นับแสนใต้เวทีล้วนตะลึงงัน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม:
"เป็นไปได้ยังไง! สถานการณ์พลิกผันในชั่วพริบตาได้ยังไง?"