หลินเสวียนเต้านำเตาหลอมเต้ากลับสู่ส่วนลึกของตันเถียน ถอนเอาอาณาเขตกันออกจากลานเรือน เรียบร้อยอาภรณ์ ก้าวย่างอย่างสุขุม ตรงออกจากเรือนฉีหาน
ตลอดทางผ่านซอกไผ่เขียวชอุ่มและแปลงยาสมุนไพรเป็นแนวยาว เขามุ่งหน้าไปที่หอเผายาอย่างชัดเจน
วิชาสามัญที่ใครก็เรียนได้ในห้องวิชา เขาดูไม่ค่อยเข้าตา
เรียนวิชาธรรมดาเหล่านั้นไป ก็สู้ตรงมาหาศิษย์อาจารย์ที่นับถือไม่ค่อยได้
ครั้งนี้เขาจงใจไม่ใช้เตาหลอมเต้าซ่อนเร้นระดับการบำเพ็ญ ต้องการเปิดเผยพื้นฐานที่แท้จริงให้หมด ต้องทำให้อาจารย์ประทับใจพอ จึงจะได้ทรัพยากรหนุนเสริม
ตลอดทางไม่มีอุปสรรค ไม่นานนัก หลินเสวียนเต้าก็ก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ของหอเผายาอันเงียบสงบ
ภายในหออบอวลด้วยกลิ่นยาหอมระหือ วิญญาณเซียนหมุนเวียน
ตานเฉินจื่อ ศิษย์อาจารย์ของเขานั่งสมาธิบนเบาะ หลับตารวบรวมจิตใจ รอบกายมีพลังกลิ่นอายอบอุ่นและเลื่อนลอย ราวกับเซียนจริงลงสู่โลกมนุษย์
สัมผัสได้ว่าศิษย์มาถึง ตานเฉินจื่อค่อยๆ ลืมตา แสงวิญญาณในนัยน์ตากะพริบหนึ่ง ชั่วขณะก็มองทะลุระดับการบำเพ็ญทั้งหมดของหลินเสวียนเต้า ก้นบึ้งของนัยน์ตาแวบหนึ่งด้วยความตกใจที่แทบไม่เชื่อ
"เจ้าฝึกฝนมาแค่สี่เดือนเศษ ระดับการบำเพ็ญกลับก้าวถึงขีดสุดขั้นฝึกปราณ ร่างกายและจิตวิญญาณยังบรรลุขั้นฝึกปราณขั้นปลายอีกหรือ?"
"พี่ศิษย์เซียวหั่วหั่วของเจ้า พลังปราณอัคคีสวรรค์ก็เป็นยอดเยี่ยม วันนั้นก็ต้องฝึกฝนอย่างหนักสามปี ถึงจะขัดเกลาสามเส้นทางให้สมบูรณ์ สร้างรากฐานขั้นสร้างฐานแห่งวิถีสวรรค์ ความก้าวหน้าของเจ้าในตอนนี้ เหยียบย่ำเขาในอดีต"
หลินเสวียนเต้าก้มคำนับ วางมาดอย่างมีมารยาท: "ล้วนอาศัยเคล็ดลับการฝึกฝนและทรัพยากรที่อาจารย์มอบให้ ศิษย์จึงพลิกวิกฤตได้"