หลินเสวียนเต้าใช้นิ้วเคาะโต๊ะหินเบา ๆ ความคิดในใจพลุ่งพล่าน
สุสานชิงหยวน มีวิชาสมุนไพรที่ใช้หลอมยาขั้นสร้างฐาน...
เขานึกถึงถังอู่ซานขึ้นมาได้ในทันใด
ถังอู่ซานผู้นั้นไม่ได้ยาขั้นสร้างฐาน เขาจะต้องเข้าไปในสุสานแห่งนี้เพื่อชิงวิชาสมุนไพร ให้คุณปู่ตาของเขาหลอมยาขั้นสร้างฐานให้แน่นอน
ถึงเวลานั้นตนเองก็จะหาโอกาสสังหารเขา แล้วหลอมกลืนวิญญาณที่หลงเหลือตรงนั้นทันที
แผนการในใจตกลงเป็นที่เรียบร้อย เขาซ่อนแววตาอุบายไว้ ก้มหน้ามองเซียวหั่วหั่ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกตัญญูจริงใจ ค้อมตัวประสานมือ:
"ต้องขอขอบคุณศิษย์พี่ที่ตั้งใจมาโดยเฉพาะเพื่อบอกข่าวสำคัญเช่นนี้ ศิษย์น้องจะจดจำน้ำใจนี้ไว้ในใจ"
เซียวหั่วหั่วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า: "อีกสามเดือนสุสานจะเปิด พอดีกับที่เจ้าจะได้ใช้เวลานี้ปิดประตูฝึกฝนอย่างสงบ ประคับประคองพลังให้มั่นคง หากทรัพยากรไม่พอใช้ ก็มาหาข้าที่ลานไฟวิญญาณได้ตลอด"
คำพูดนี้ทำให้หลินเสวียนเต้าดวงตาเป็นประกายวาบ ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ยื่นมือทั้งสองออก ทำท่าทางน่าสงสาร พูดออดอ้อนทันที: "ฮ่า ๆ ๆ ศิษย์พี่เซียว ไม่ปิดบังท่าน ศิษย์น้องจนจริง ๆ ตอนนี้ทรัพยากรไม่พอใช้จริง ๆ แม้แต่ยาที่ใช้ในการหลอมยาและฝึกฝนทุกวันก็แทบจะไม่พอส่ง เสี่ยงที่จะอดตายได้เลย"
เซียวหั่วหั่วถูกท่าทางน่าสงสารของเขาทำให้หัวเราะออกมา หยิบถุงผ้าไหมทองคำออกมาจากอก ในถุงมีแหวนมิติสิบกว่าวง เขาหยิบออกมาสองสามวง เขย่า ๆ แล้วหยิบวงหนึ่งส่งให้หลินเสวียนเต้า
"ข้าไม่ค่อยมีอะไร แต่มีหินวิญญาณกับยาเยอะจนใช้ไม่หมด เจ้าใช้ทรัพยากรในแหวนวงนี้ก่อน ใช้หมดแล้วค่อยมาหาข้าเอาใหม่"
หลินเสวียนเต้ารับแหวนมิติมา ใบหน้าเก็บอาการไว้ไม่อยู่แล้ว ทั้งหน้าแทบจะยิ้มเป็นดอกไม้