เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินเสวียนเต้านั่งขัดสมาธิกลางถ้ำ สงบจิตสงบใจ กลั่นลมหายใจให้มั่นคง
เขาหลับตาหมุนวนคัมภีร์เต้าหลอม พลังวิญญาณรอบกายแปรเปลี่ยนในพริบตา!
พลังปราณที่เคยใสสะอาด กลับกลายเป็นสีดำสนิทในชั่วอึดใจ พวยพุ่งห่อหุ้มทั่วกาย ควันดำบางๆ ซึมออกจากขุมขน เย้ายวนรอบร่าง คล้ายกลืนกินทุกสิ่งอย่างน่าสะพรึง
บัดนี้เขามีแววตาหม่นหมองลึกล้ำ ไม่เหมือนศิษย์สำนักเซียนทั่วไป กลับดั่งยอดอสูรผู้ควบคุมการหลอมกลืน
กลางตันเถียน เตาหลอมเต้าที่เก่าแก่หนักแน่นค่อยๆ ลอยขึ้นมา ผิวเตาประดับด้วยลวดลายเต้าหลอมสีดำเป็นชั้นๆ แสงเรืองรองทึบ สง่างามน่าเกรงขาม
หลินเสวียนเต้ากำลังห้านิ้ว พลังวิญญาณพลันไหลเวียน โยนหยกร่วงหยกที่ได้จากถังอู่ซานเข้าไปในเตาโดยตรง!
ครืน—!
เตายักษ์สั่นสะเทือน ถ้ำทั้งถ้ำโคลงเคลงอย่างรุนแรง!
กลิ่นอายเต้าหลอมอันดุดันแผ่กระจายเต็มเตา ครอบคลุมหยกร่วงหยกนั้นไว้แน่นหนา หลอมกลืนวิญญาณที่หลงเหลือซึ่งซ่อนอยู่ภายในเป็นชั้นๆ
ในหยกร่วงหยก ท่านกังที่แฝงตัวหลับใหลมานาน จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงวิกฤตร้ายแรง!
วิญญาณของเขาตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลุดจากภวังค์ทันที จิตวิญญาณสับสนกระจาย ตรวจสอบสภาพแวดล้อมด้วยความตื่นตระหนก
เขารับรู้รอบข้างอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงลวดลายเตาโบราณอันลึกลับ ดวงวิญญาณถูกกักขังไว้แน่นหนา ถูกหลอมกลืนอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีแรงจะขัดขืนแม้แต่น้อย!
ผู้ควบคุมเตาดำที่น่าสะพรึงนี้ กลับเป็นศิษย์หนุ่มแปลกหน้าที่มีควันดำห่อหุ้มทั่วร่าง!
เขามีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานนับหมื่นปี เป็นถึงเทพจอมทิ้งระเบิดซานเป่าที่เลื่องชื่อแห่งสำนักยาตงกลางแดน ยังเป็นนักปรุงยาอันดับหนึ่งชั้นห้าขั้นสูง เคยตกสู่จุดจบถูกผู้อื่นหลอมกลืนถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
เขาอดทนต่อความเจ็บปวดจากการหลอมกลืนวิญญาณ รีบเอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยสุดขีด: