หลินเสวียนเต้ายกมือกวาด เอาของสารพัดที่กว้านซื้อมาจากแผงหนึ่งในตลาดมืดเมื่อคืนนี้ออกมาจากแหวนเก็บของทั้งหมด กองเกลื่อนพื้นจนเต็ม
หินกรวด เศษเหล็กขึ้นสนิม ดาบหักคอใบมีดปริ และผ้าดำเปื้อนสกปรกกองอยู่ข้างๆ ตรงกลางวางไข่ประหลาดที่ดูแล้วไม่ชอบมาพากล ส่วนขอบสุดมีกระดองเต่าที่แตกร้าว สีหม่นหมอง ไม่สะดุดตาตรงไหนวางนิ่งๆ อยู่
เขาอดทน ไล่ตรวจทีละชิ้นอย่างละเอียด
หินกรวด เศษเหล็ก ดาบหัก ผ้าดำ ล้วนเป็นของธรรมดาที่ถูกฝังดินอยู่นับร้อยปี ไม่มีพลังวิญญาณปนแม้แต่น้อย พอใช้มือบีบเบาๆ ก็แตกเป็นผุยผง ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
สุดท้ายเขายื่นมือไปหยิบไข่ประหลาดนั้นขึ้นมา กลิ่นเหม็นเน่าฉุนๆ ลอดผ่านเปลือกไข่เข้าจมูกโดยตรง แค่ได้กลิ่นก็ทำให้คลื่นไส้ เขาใช้ญาณสำรวจอย่างคร่าวๆ ยืนยันว่าข้างในเน่าเปื่อยหมดแล้ว เป็นเพียงไข่ตายที่ใช้การไม่ได้
หลินเสวียนเต้าขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ยกมือผลักหน้าต่างออก แล้วโยนไข่เหม็นนั้นทิ้งออกไปข้างนอก
"แหวะ...แหวะ..."
ไม่ถึงสิบกว่าลมหายใจ เสียงอาเจียนแห้งๆ ดังขึ้นจากข้างล่าง ตามมาด้วยเสียงบ่าวร้านด่าโวยวายด้วยความโมโหลอยขึ้นมา
"เชี่ย! ใครมันโยนของเหม็นๆ ลงมา วะ? แหวะ...กลิ่นนี่มันแรงเกินไปแล้ว พี่รับไม่ได้จริงๆ...แหวะ!"
ได้ยินเสียงบ่นพึมพำด้วยความปวดหัวของบ่าวร้านข้างล่าง หลินเสวียนเต้ารู้สึกเก้อเขินขึ้นมาเล็กน้อย กลัวว่าอีกฝ่ายจะตามกลิ่นขึ้นมาบนชั้นได้ จึงรีบเร่งอาณาเขตกันกั้นในห้องทันที
ชั้นพลังวิญญาณจางๆ คลุมทั่วทั้งห้อง เสียงด่าข้างล่างถูกตัดขาดทันที ไม่มีเสียงเล็ดลอดเข้ามาได้แม้แต่น้อย หลังจากกันเสียงภายนอกออกไปแล้ว ความเก้อเขินเล็กๆ นั้นก็หายไปในพริบตา เขาใจเย็นลงแล้วตรวจของที่เหลือต่อไป