กินข้าวเสร็จ ย่าสือก็เริ่มเก็บโต๊ะ ส่วนสือเจียอีเข้าไปในครัวเพื่อทำขนมแป้งข้าวเหนียวใบโกฐจุฬาลัมพา ค้นหาอยู่นานก็ยังไม่เจอแป้งข้าวเหนียวกับน้ำตาล
「ย่า ช่วยหยิบแป้งข้าวเหนียวกับน้ำตาลทรายขาวให้หนูหน่อย」
ย่าสือรู้สึกเสียดาย แต่ก็รีบก้าวเข้าไปในห้องด้านใน
พอหยิบออกมาให้แล้ว ก็อดกำชับไม่ได้ว่า「เจียอี ใส่พอให้มีรสชาติก็พอนะ ใส่น้อย ๆ หน่อยล่ะ」
สือเจียอียิ้มบาง ๆ พลางเม้มริมฝีปาก เธอรู้ว่าย่าสือเสียดายของ
「รู้แล้วจ้ะย่า หนูว่าจะห่อไปโรงเรียนสักหน่อย ถึงตอนนั้นจะได้เอาไปกินเป็นอาหารเช้า」
ย่าสือได้ยินดังนั้นก็ไม่ห้ามอีก แถมยังปลอบใจว่า「จะห่อไปฝากเพื่อน ๆ ด้วยไหมล่ะ」
เพื่อนที่สอบเข้าโรงเรียนมัธยมได้ ล้วนเป็นบัณฑิตน้อยทั้งนั้น ต่อไปย่อมกลายเป็นคนรู้จักที่พึ่งพาได้ ย่าชราอย่างเธอจะไปขัดขวางคนหนุ่มสาวให้ก้าวหน้าได้อย่างไร
「งั้นหนูเอาไปให้พวกเขาชิมก็แล้วกัน ถ้าทำได้เยอะเกินไปก็ช่างเถอะ แต่ละบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวยกัน เก็บที่เหลือไว้ให้พวกย่ากิน」
「ฉันกับปู่ไม่ชอบกินของหวานหรอก ถ้าเธออยากได้ก็เอาไปทั้งหมดเลย」ย่าสือโบกมือ ทำท่าเหมือนไม่ชอบกินจริง ๆ
「ไม่เป็นไร แค่ได้แสดงน้ำใจก็พอแล้ว」
「ได้ งั้นก็เอาตามที่เธอว่า」ย่าสือเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก
สือเจียอีมองแผ่นหลังของย่าสือด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า รู้สึกว่ายายแก่คนนี้ช่างน่ารักจริง ๆ
บ้านสกุลเย่
「ฮุ่ยอวี้ วันนี้เจียอีกลับมาแล้ว เธอรู้หรือเปล่า」เย่หรงวางจอบลงกับพื้น แล้วถามสือฮุ่ยอวี้ที่กำลังยุ่งอยู่ข้าง ๆ