ทั้งสองคนเตรียมตัวพร้อมสรรพ สือเจียอีถือเคียวกับกรรไกรเพิ่มมาอย่างละอัน
ทั้งบ้านมีเคียวอยู่ด้ามเดียว นับเป็นทรัพย์สินสำคัญ สือเจียอีกลัวว่าเขาจะทำหาย
ส่วนกรรไกรนั้น เธอเอาไว้เก็บต้นอ้ายเฉ่า ช่วงนี้เป็นฤดูเก็บอ้ายเฉ่าพอดี พอต้มสุกแล้วนำไปผสมกับแป้งข้าวเหนียวและด่าง เติมน้ำตาลลงไปอีกหน่อย ก็จะทำขนมอ้ายเฉ่าแสนอร่อยได้ ทั้งบ้านชอบกินกันมาก
สือเจียเอ่อร์ตั้งใจมาหาไก่ป่าอย่างเดียว ตั้งแต่ครั้งก่อนที่พ่อของเสี่ยวหู่จับไก่ป่าได้ เขาก็อยากจับได้บ้าง แต่ขึ้นเขามาคนเดียวสองครั้งก็ไม่เห็นสักตัว แถมยังกลัวว่ากลับบ้านดึกแล้วจะโดนดุ ถึงได้ชวนสือเจียอีมาด้วยกัน
พ่อของเสี่ยวหู่ก็คือสือเป่าหว่าน ลูกชายของท่านปู่ห้าสกุลสือ มือข้างหนึ่งของเขาถูกทหารญี่ปุ่นฟันขาดไปครึ่งฝ่ามือ
หลังปีนข้ามเนินเขาเล็ก ๆ ลูกหนึ่ง สือเจียอีทอดสายตามองไกล ก็สังเกตเห็นจุดสีแดงอยู่ท่ามกลางใบไม้เขียวได้อย่างเฉียบคม
“เดี๋ยวก่อน!”
สือเจียเอ่อร์ถามอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ พี่?”
“นั่นใช่ซานเยว่เผ่าหรือเปล่า?” สือเจียอีชี้ไปยังจุดที่อยู่ไม่ไกล
“เอ๊ะ ดูเหมือนจะใช่จริง ๆ ด้วย!”
ซานเยว่เผ่าเป็นผลไม้รสหวานชนิดเดียวที่เด็ก ๆ จะได้กินในฤดูร้อน
สือเจียเอ่อร์กำลังจะเข้าไปเก็บ แต่สือเจียอีรีบคว้าตัวเขาไว้
“เดี๋ยวก่อน หญ้าสูงขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าข้างในมีงูหรือเปล่า หาไม้มาตีดูก่อน!”
“รู้แล้ว!”
เมื่อเขาใช้ไม้ตีจนแน่ใจว่าไม่มีอะไรเคลื่อนไหว ทั้งสองก็เข้าไปเก็บซานเยว่เผ่าจนหมด
ดูเหมือนมีเยอะ แต่พอรวมกันแล้วก็เต็มแค่ชามข้าวใบเล็กใบเดียว
แต่ผลไม้นี่อร่อยจริง ๆ สือเจียอีหยิบลูกหนึ่งใส่ปาก รสหวานทำให้เธอหรี่ตาพริ้ม
“เหลือไว้หน่อย เอากลับไปแบ่งพวกพี่น้องของเธอด้วย!”
สือเจียเอ่อร์ส่ายหน้า “พี่ชอบกินก็เก็บไว้เถอะ ผลไม้ป่าพวกนี้พวกเขากินกันบ่อยอยู่แล้ว แบ่งขนมที่ซื้อจากในเมืองให้สักสองชิ้นยังจะดีกว่า”