สือเจียเอ่อร์รีบร้อนกลับถึงบ้าน เห็นแม่ไม่อยู่ ก็ดีใจ ไปอาบน้ำที่หลังบ้านเลย
ใช่แล้ว เขากลายเป็นเจ้าลิงถ่านหินอีกแล้ว
สือเจียอีได้ยินเสียงน้ำถึงได้หยุดปากกา
เธอแก้แรงจูงใจในการก่ออาชญากรรมเป็นสังคมเก่า แนวคิดศักดินา หรือพวกบ่อนทำลายที่เป็นสายลับพิเศษ อีกทั้งยังตัดทอนรายละเอียดการก่ออาชญากรรมพวกนั้นออก เพื่อไม่ให้มีคนเสพติดความตื่นเต้นแล้วเอาไปเลียนแบบ
เนื้อหานวนิยายทั้งเรื่องดูเหมือนจะเป็นแนวต่อต้านสายลับซะมากกว่า ยังมีแนวปกป้องการก่อสร้างในโรงงาน หรือแนวปฏิรูปความคิดอีกด้วย
ตอนเปิดเรื่องเธอถึงกับเขียนประโยคที่แนวคิดค่อนข้างถูกต้องอย่าง “ภายใต้การนำของพรรค” “พึ่งพามวลชนประชาชน” อะไรพวกนั้นอยู่ไม่น้อย
เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แบบนี้ก็ดูไม่น่ามีปัญหาอะไรแล้ว
พอวางต้นฉบับเรียบร้อย เธอก็เริ่มหุงข้าว
มาถึงห้องครัว เธอถึงได้เห็นว่าแม่แอบเอาอาหารทะเลแห้งไว้ที่มุมห้อง คงเป็นของที่พี่ใหญ่สือเจียหนิงเคยส่งกลับมาตอนนั้นนั่นเอง
เธอใส่ไข่เค็มลงไปในหม้อสี่ฟอง ต้มรวมไปด้วยเลย
แม่สือกลับถึงบ้าน ได้กลิ่นหอมข้าว ก็รู้ว่าลูกสาวกลับมาแล้ว
“เด็กคนนี้ ใกล้สอบแล้วยังจะกลับมาทำอะไรกัน”
ปากก็บ่นอุบอิบ แต่หน้ากลับมีรอยยิ้ม
สือเจียอีกำลังสับไก่อยู่พอดี ย่าสือให้นำไก่กลับมาตัวหนึ่ง วันนี้ก็สับไปครึ่งตัวเลย ตั้งใจจะใส่เกาลัดตุ๋นเป็นน้ำแกง
แม่สือล้างมือเสร็จมาที่ห้องครัว เห็นไก่ก็ชะงักไป
“ย่าเธอให้เอามาเหรอ?”
สือเจียอีฟันเนื้อจนมีดจมเข้าไปในเขียงสามส่วน หันไปมอง “ใช่ค่ะแม่ ย่าให้หนูเอาของมาไม่น้อยเลย วางอยู่ตรงมุมนั่นแหละ แม่ดูสิ”