วันรุ่งขึ้น สือเจียอีก็รีบไปที่โรงเรียนเพื่อไปเอาบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบกลับมา จากนั้นก็แวะไปที่ทำการไปรษณีย์ ส่งต้นฉบับและจดหมายถึงพี่ใหญ่สือเจียหนิงออกไป
แม่สือกลับมาถึงบ้าน ถามถึงสถานที่สอบของเธอ
“แม่คะ การสอบเอ็นทรานซ์ครั้งนี้เป็นการสอบระดับประเทศนะคะ สนามสอบอยู่ที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์ในตัวเมืองมณฑล ต้องสอบสามวันค่ะ”
“หา?” แม่สือชะงักมือที่กำลังผูกผ้ากันเปื้อน “อย่างนี้ก็ต้องไปค้างคืนก่อนวันสอบน่ะสิ”
แค่จากที่นี่ไปในเมืองมณฑลก็นั่งรถตั้งสามชั่วโมง ถนนก็ขรุขระ ถ้าไปถึงแล้วพักผ่อนไม่เต็มที่ กระทบการสอบแล้วจะทำยังไง
“ใช่ค่ะ!” สือเจียอีพยักหน้า
“เด็กคนนี้ ทำไมไม่บอกเร็ว ๆ ล่ะ! ตอนนี้คนสอบเยอะแยะ ถ้าไปถึงไม่มีที่พักจะจัดการยังไง แล้วจะกินอะไรดื่มอะไร?” แม่สือเดือดปุด ๆ วางผ้ากันเปื้อนลงบนโต๊ะอย่างหัวเสีย แล้วเดินออกไปข้างนอกทันที
แม่สือที่อารมณ์ขึ้นนี่อย่าไปแหย่เชียวนะ สือเจียอีตกใจจนหดคอ เธอลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลยจริง ๆ พอเห็นแม่จะเดินออกไป ก็รีบตะโกนถาม “แม่คะ จะไปไหนน่ะ”
“ไปขอลาหยุด!”
ตอนที่แม่สือกลับมา สือเจียอีกำลังผัดกับข้าวอยู่ แล้วก็พาคนที่คาดไม่ถึงมาด้วย
“ป้าจาง?”
แม่ของหลิวอวี่เฟย สหายจางกุ้ยเฟิน เป็นผู้หญิงที่ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงมาก ที่บ้านเธอพูดแล้วต้องเป็นอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นหลิวอวี่เฟยคงไม่เป็นลูกติดแม่ที่ว่านอนสอนง่ายขนาดนี้
“รีบไปชงชาเร็ว!” แม่สือเรียกให้สือเจียเอ่อร์ไปชงชา
สือเจียอีก็เช็ดมือ แล้วยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ