สือเจียอีฟังแล้วดวงตาเป็นประกาย ในใจตีลูกคิดดังเป๊าะแป๊ะ
"ลุงใหญ่ ท่านรู้ไหมว่าใครที่คุ้นเคยกับคนในหมู่บ้านแถวนี้บ้าง"
ลุงใหญ่ชะงัก คิดอยู่ครู่หนึ่ง "ชุยเอ้อไงล่ะ เขาออกเรือทุกวันช่วงว่างจากไร่นา นอกจากเขาแล้วก็มีพวกป้าสะใภ้ที่แต่งงานเข้ามาในหมู่บ้าน ทำไม มีอะไรหรือ"
สือเจียอียิ้มลึก "ลุงใหญ่ ถ้าหมู่บ้านเราช่วยพวกเขาเอาของไปแลกเปลี่ยน ท่านว่าเขาจะยินดีไหม"
"หา" ลุงใหญ่เลิกคิ้ว "หนูอยากช่วยพวกเขาแลกเปลี่ยนของหรือ"
"ใช่" สือเจียอีพยักหน้า
"แล้วจะมีอะไรไม่ยินดี หมู่บ้านพวกนั้นยากจนกว่าเสียอีก รวม ๆ กันแล้วมีเรือแค่สองลำ ยากจนกว่าที่นี่เราเยอะ หมู่บ้านเราก็นับว่าอยู่ลำดับต้น ๆ แล้ว ตอนพวกทหารมาถึง พวกเขาหนีเข้าไปหลบในป่าลึก ริมแม่น้ำเหลืออยู่ไม่กี่ครอบครัว"
"อย่างนั้นท่านว่ามอบเรื่องนี้ให้คุณอาเป่าฟงช่วยได้ไหม" สือเจียอีจ้องตาโตถามเขา
"หาตาเฒ่าชุยเอ้อทำไม เรื่องนี้มันง่ายจะตาย คนในหมู่บ้านพวกนั้นรู้จักข้าหมด ถึงเวลาให้เป่าฟงของเจ้าไปก็สิ้นเรื่อง"
"งั้นยิ่งดี"
สือเจียอีเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ตอนนี้แต่ละบ้านแต่ละครอบครัวยากจนมาก หากมีของจากหมู่บ้านต้าสือเท่านั้น เกรงว่าคงแลกเปลี่ยนได้ของไม่ดีพอ สู้ดึงหลายหมู่บ้านมาทำร่วมกันเลยไม่ดีกว่าหรือ
"แต่ว่าพวกเราจะช่วยเขาแบบให้เปล่าหรือ" ลุงใหญ่จ้องตาโต มองนางด้วยนัยยะที่ยากจะเข้าใจ
"ลุงใหญ่ เรื่องนี้พวกเราย่อมต้องมีค่าแรง" สือเจียอีหัวเราะเบา ๆ
"ค่าแรง" ลุงใหญ่ตาเป็นประกาย "ค่าแรงนี่ดี ไอเดียนี้หนูเป็นคนคิด ถ้าทำออกมาได้ดี ในหมู่บ้านเราก็จะแบ่งค่าแรงหรือไม่ก็รางวัลให้หนูด้วย"