รออยู่สิบกว่านาที ผู้คนก็ทยอยกันมาเลือกซื้อผักที่เหลือไป ชุยเอ้อแม้จะเขินอยู่บ้าง แต่ก็เรียนรู้จากลุงชุยมานานพอจะรู้ว่าผักที่เหลือขายยาก จึงมักแถมผักให้อีกเล็กน้อย
ลูกคนจนย่อมรู้จักรับผิดชอบตั้งแต่เด็ก นิสัยจึงเป็นผู้ใหญ่เร็วด้วย
เมื่อสือเป่าชุยกลับมาเห็นสือเจียอีกับน้องชายอยู่บนเรือ ก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจทันที
“เจียอี พวกเธอจะกลับหมู่บ้านสัปดาห์นี้เหรอ?”
“ลุงชุย!” สือเจียอีกับสือเจียเอ่อร์ทักทายเขา
“ใช่ค่ะ สัปดาห์หน้าต้องไปผิงเซียง เลยแวะมาเยี่ยมปู่กับย่าสักหน่อย”
“ดีเลย ปู่กับย่าของเธออยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ช่วงนี้ยังเลี้ยงเป็ดไว้อีกสิบกว่าตัว พวกเธอกลับไปก็พอดีช่วยท่านได้”
“แน่นอนค่ะ แล้วอาสะใภ้ช่วงนี้สบายดีไหม? พี่ชุ่ยเอ๋อร์ไปดูตัวมาหรือยังคะ?” สือเจียอีเริ่มพูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนม
สือเป่าชุยขยับข้าวของให้เข้าที่ เพื่อให้ทั้งสองคนนั่งได้สบายขึ้น
“ดีขึ้นมากแล้ว ช่วงนี้ขายผักได้ดี ฉันเลยซื้อยาให้เพิ่มอีกสองห่อ ตอนนี้ลงไปทำสวนผักได้แล้ว”
“พี่ชุ่ยเอ๋อร์ไปดูตัวกับหนุ่มคนหนึ่งจากหมู่บ้านข้าง ๆ ทั้งคู่เข้ากันได้ดี รอพ้นช่วงเก็บเกี่ยวไปก็จะหมั้นกันแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเธอทั้งบ้านต้องกลับมาร่วมงานนะ!”
ช่วงนี้ยังไม่ถึงฤดูงานหนักในไร่นา ต้องราวกลางเดือนกรกฎาคมถึงจะเริ่ม สือเป่าชุยกับครอบครัวจึงออกมาขายผักเพื่อหารายได้เสริม ส่วนแต่ละครอบครัวก็มักรอให้พ้นฤดูงานหนักก่อนค่อยจัดงานแต่ง
“ได้ค่ะ เดี๋ยวกลับบ้านแล้วฉันจะบอกแม่”