ถึงบ้านแล้ว ทุกคนยังไม่กลับมา ดูท่าจะยังวุ่นกันอยู่ สือเจียเอ่อร์ก็ไม่อยู่ คงไปเดินเก็บรวงข้าวในนา
"เธอไปขัดเกาลัด ส่วนฉันทำกับข้าวเอง" สือเจียอีแบ่งงานอย่างเป็นระบบ
"ได้เลย!"
เดินหาดูรอบ ๆ เจอหมูสามชั้นชิ้นใหญ่วางอยู่ในครัว น่าจะเป็นแม่สือเอากลับมาเพิ่ม
แล้วก็มีเลือดหมูถ้วยเล็กกับไส้หมูอีกสองขีด
มองเลือดหมูถ้วยนั้น จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มณฑลเอชมียาสมุนไพรอุดมสมบูรณ์ไม่น้อยเลย ทั้งเห็ดหลินจือ สายน้ำผึ้ง ผิวส้มจีน และเหง้าปักคัก ล้วนมีเยอะ
สถานีรับซื้อให้ราคาสูงไม่ได้ ราคาค่อนข้างตายตัว แต่ร้านยาส่วนตัวให้ราคาดีมาก
อีกอย่าง ทากดูดเลือด ตอนนี้เป็นช่วงฤดูเก็บเกี่ยว เป็นจังหวะที่ทากชุกชุมพอดี
รอตอนบ่ายเข้าเมืองจะลองไปถามราคาดู
พอคิดอะไรออก อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นเยอะ
หั่นหมูครึ่งกิโล แล้วไปเด็ดพริกกับกระเทียมมา เริ่มหุงข้าวทำกับข้าว
หลายวันนี้กินแต่ข้าวสวย ไม่ใส่มันหวานเลยสักนิด
ไม่นาน สือเจียเอ่อร์กลับมาก่อน ยังไม่ทันเข้าบ้านก็ได้กลิ่นเนื้อ
"พี่! พี่สาวสุดที่รัก!"
"ร้องเรียกอะไรกัน! ไปปอกฟักทองให้ฉันที" สือเจียอีตะโกนออกไป
"รู้แล้ว!"
พอสือเจียเอ่อร์จัดการฟักทองเสร็จ สือเจียอีก็ทำกับข้าวเสร็จสามอย่างแล้ว พริกผัดหมู พริกนึ่งปลาเค็ม แล้วก็ผักสิบอย่าง
"ไปเรียกปู่ย่าพ่อแม่มากินข้าว"
"ได้เลย" สือเจียเอ่อร์สูดดมกลิ่นหอม แล้ววิ่งพรวดออกไป
ฟักทองหั่นเป็นชิ้นแล้วตุ๋นเป็นซุป ฟักทองช่วงนี้ไม่ต้องใส่น้ำตาล ก็หวานมากแล้ว