ทั้งสองคุยเรื่องไร้สาระกันอีกสองสามประโยค ในที่สุดรถก็มาถึง
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนช่วยดูแลอวี่เฟยของพวกเราด้วยนะ” คุณยายหลิวพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
แม่สือพยักหน้า “วางใจเถิดอาเฉิน!”
“เจียอี อวี่เฟย พวกเราเตรียมขึ้นรถกัน”
“มาแล้ว!” สือเจียอีช่วยหลิวอวี่เฟยยกห่อสัมภาระ
ทั้งสามคนขึ้นรถแล้ว หลิวอวี่เฟยนั่งริมหน้าต่าง มองคุณยายของเธอ แล้วโบกมือ
“ยาย กลับไปเถอะ!”
รถค่อย ๆ ออกตัว ตอนแรกหลิวอวี่เฟยตื่นเต้นมาก คุยกับเธอตลอดทาง จนกระทั่งรถจอดระหว่างทางหลายครั้งเกินไป เธอก็เริ่มเมารถ
มีคนหนุ่มสาวที่หิ้วสัมภาระขึ้นมาจำนวนมาก ดูแวบเดียวก็รู้ว่ามาสอบที่เมืองเอก
มีผู้เข้าสอบไม่น้อยที่หยิบหนังสือออกมาอ่านด้วยตัวเอง ดวงตาจดจ่อ มีสมาธิจดจ่อ ทำให้เพื่อนร่วมทางที่พูดคุยกันในรถเงียบลงอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ว่าเวลาไหน สถานที่ใด แม้แต่คนไร้ความรู้ก็รู้ว่าความรู้คือสิ่งที่น่าเคารพที่สุด
หลิวอวี่เฟยกัดริมฝีปาก แล้วหยิบสมุดแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างเช่นกัน
แม่เห็นสือเจียอีหลับตา ไม่ดูหนังสือเลย นางอ้าปาก กล้ำกลืนคำด่าที่จะเอ่ยกลับลงไป
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ใกล้สอบแล้ว คงตื่นเช้าเกินไปเลยไม่มีแรง
คอยปลอบใจตัวเองด้วยความคิดนี้ไปเรื่อย ๆ มองสือเจียอีหลับไปจนถึงปลายทาง
ในที่สุดแม่สือก็กัดฟันปลุกเธอว่า “ยังไม่รีบลุกอีก ถึงที่แล้ว!”
สือเจียอีขยี้ตา เห็นแม่มีแววโกรธกรุ่น ๆ ความง่วงก็หายไปครึ่งหนึ่งทันที