"ท่านแม่"
เมื่อเห็นมารดาเจียงออกมา ซ่งหว่านโค้งกายทำความเคารพเตรียมไปคารวะท่านยายเจียง แต่ถูกนางเอ่ยปากขัดขวางไว้
"หว่านเอ๋อร์ เจ้ามานี่ แม่มีอะไรจะพูดด้วย"
มารดาเจียงจูงมือซ่งหว่านเดินไปยังห้องปีกข้าง รอจนเหลือเพียงสองคน นางจึงเอ่ยว่า "ความจริงแม่เดาออกว่าวันนี้เจ้ามาเพราะเหตุใด"
"ท่านแม่ทราบหรือ?"
ซ่งหว่านกำตลับแป้งไหมทองในมือ พลันรู้สึกตะลึงงัน
"แม่ก็เคยผ่านวัยแบบเจ้ามา จะไม่เข้าใจได้อย่างไร?"
มารดาเจียงแสดงสีหน้าลำบากใจ "แม่รู้ว่าอี้เอ๋อสนิทสนมกับหลินซื่อมากเกินไป โดยเฉพาะเมื่อเปิดร้านน้ำแข็งและเครื่องหอมในจวน เจ้ายิ่งไม่พอใจ แต่หว่านเอ๋อร์วางใจเถิด ไม่ว่ายามใดในสายตาแม่และท่านยาย อนุหลินมิอาจก้าวล้ำเจ้าไปได้"
ซ่งหว่านกำลังกำตลับแป้งไหมทองของหวนเหยียนไจอย่างเหม่อลอย เมื่อได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วน้อยๆ
มารดาเจียงเห็นท่าทางนาง ก็ถอนใจเล็กน้อย "เจียงมั่นกับอี้เอ๋อเปิดร้านให้อนุหลินสองแห่ง เงินเหล่านี้สุดท้ายก็เข้ากองกลาง มิได้เกี่ยวกับตัวอนุหลินแต่อย่างใด"
"ท่านแม่ หว่านมิได้ริษยาอนุหลิน"
มารดาเจียงยิ้ม "แม่รู้ว่าเจ้ามิใช่คนตื้นเขิน ย่อมไม่ริษยาสิ่งที่ไร้ราคาขึ้นโต๊ะ แต่แม่เป็นห่วงว่าเจ้าจะคิดฟุ้งซ่าน แล้วห่างเหินกับอี้เอ๋อ"
สาวใช้คนสนิทของมารดาเจียงเดินเข้ามาจากนอกประตู ในมือถือซองผ้าสักหลาดแดง มารดาเจียงรับมาส่งให้ซ่งหว่าน "นี่คือร้านขนมที่ถนนชุนเฟิง เป็นสินเดิมของแม่ รายได้พอถูไถ เจ้าเก็บไว้ก่อน"