“งั้นพรุ่งนี้ฉันไปเป็นเพื่อน...” กัวกุ้ยเฟินพูดไปได้ครึ่งประโยคก็ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างขณะมองเขา “เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้บอกว่าจะไปไหนนะ?”
ไม่เพียงแต่เธอ แม้แต่กัวเจิงก็ยังอ้าปากค้าง มองถังเจิ้นหัวด้วยความตกตะลึง
ถังเจิ้นหัวชะงักตะเกียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยซ้ำอย่างกระดากใจ “สำนักงานการศึกษา พรุ่งนี้ฉันจะไปรายงานตัว ฉัน...มีงานทำแล้ว”
“แปะ” ตะเกียบในมือกัวเจิงตกลงบนโต๊ะ “สำนักงานการศึกษา? นายยังทำงานที่สำนักงานการศึกษาได้ด้วยเหรอ?”
คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากเขาโดยไม่ทันคิด พอพูดจบ กัวกุ้ยเฟินก็ปรายตามอง “กัวเจิง พูดให้ดีหน่อย”
กัวเจิงเองก็มีสีหน้าสำนึกผิด เขาก้มหน้ามองถังเจิ้นหัว “ขอโทษครับลุงถัง ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
ถังเจิ้นหัวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดต่อ “ถึงจะอยู่สำนักงานการศึกษา แต่ก็ทำแค่งานระดับล่างสุด อย่าคาดหวังกันมากนักเลย”
กัวกุ้ยเฟินกลับไม่ได้คิดอย่างนั้น เธอยินดีกับเขาจากใจจริง “ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งระดับล่างหรือระดับสูง แค่ได้เข้าทำงานที่สำนักงานการศึกษาก็น่ายินดีแล้ว”
ถังเจิ้นหัวเห็นด้วยกับเธอมาก เขาพยักหน้าแล้วตอบ “พูดถูกแล้ว”
พอเรื่องงานของเขาลงตัว กัวกุ้ยเฟินก็หันไปมองถังชีชี
“ชีชี แล้วหนูวางแผนไว้อย่างไรบ้าง อยากเรียนต่อหรืออยากทำงาน?”
ถังชีชีได้ยินแล้วก็ชะงัก นี่ถามถึงเธอแล้วเหรอ?
“หนูยังคิดไม่ออกค่ะ ขอทำความคุ้นเคยกับที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากัน”