“ซินเยว่? หวังซินเยว่ เธอทำอะไรกับลูกหรือเปล่า? เธอรังแกลูกใช่ไหม?”
ถังเจิ้นหัวได้ยินชื่อนี้ก็ขบกรามแน่น เมื่อ 18 ปีก่อน พ่อแม่ของหวังซินเยว่ร่วมกันวางแผนเล่นงานเขา
ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา ลูกสาวของพวกเขายังอาศัยฐานะตัวเองรังแกชีชีของเขาอีกด้วย
วันนี้ยิ่งทำเกินไป คิดจะทำลายชีชีของเขา ทั้งยังทำลายโอกาสที่พวกเขาจะได้กลับเมืองอีก
ถังชีชีเห็นสีหน้าของพ่อราคาถูกก็รู้ทันทีว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว
เธอจึงหัวเราะคิกคัก น้ำลายไหลไปพลาง ตบมือไปพลาง “พี่ซินเยว่บอกว่า ถ้ายัยโง่ไม่ให้คนหาเจอ จะให้ลูกอมยัยโง่ ยัยโง่เก่งมาก ไม่มีใครหาเจอ พี่ซินเยว่ พี่ซินเยว่ให้ลูกอมยัยโง่...”
พูดไปพูดมา เธอก็เริ่มโวยวาย
ถังเจิ้นหัวทั้งโมโหทั้งโกรธ แต่ก็จำต้องปลอบลูกสาวก่อน “เอาละ ๆ ชีชีเด็กดี เดี๋ยวพ่อพาไปซื้อลูกอม”
แม้จะพูดปลอบไปแล้ว แต่ถังเจิ้นหัวก็ยังระงับโทสะในใจไม่อยู่ เขาหันไปหาหัวหน้าหมู่บ้านกับเลขาธิการ “เรื่องนี้ ทางหมู่บ้านควรให้คำชี้แจงกับพวกเราสักหน่อยไม่ใช่หรือ?”
หัวหน้าหมู่บ้านกับเลขาธิการล้วนเป็นคนเจนจัด พอนึกถึงเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ก็เข้าใจได้ทันทีว่าหวังซินเยว่คิดจะทำอะไร
“เอ่อ... เหล่าถัง ก็แค่เด็ก ๆ เล่นกัน เดี๋ยวพวกเราจะเขียนจดหมายไปอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้มหาวิทยาลัยในเมืองฟัง”
หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนพูดก่อน แต่ใคร ๆ ก็มองออกว่าเขาเข้าข้างใคร
ถังเจิ้นหัวได้ฟังแล้วก็ยิ่งรู้สึกเศร้าสลด กำลังจะเอ่ยปากพูด ทว่าเลขาธิการที่อยู่ข้าง ๆ กลับเปิดปากขึ้นมาอีกครั้ง “สหายเหล่าถัง ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือจัดการเอกสารกลับเมืองให้เรียบร้อย ให้มหาวิทยาลัยในเมืองมารับพวกคุณกลับไป”
ถังเจิ้นหัวหน้าซีด เขาอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา
ถังชีชีโมโหจนแทบคลั่ง ไอ้สองตัวนี้เข้าข้างคนอื่นก็แล้วไป ยังกล้าข่มขู่อีกหรือ?
เธอกำลังคิดว่าจะเข้าไปอัดไอ้สองตัวนั่นสักยกดีไหม
ยังไงเธอก็เป็นคนโง่ ตีก็ตีสิ!
แต่ในช่วงเวลาสำคัญนี้เอง เสียงแหลมบาดหูก็ดังมาจากหน้าประตู
“อ้าว เจอยัยโง่แล้วหรือ? เจอที่ไหนกัน ไม่ได้เห็นหน้ากันทั้งคืน รีบตรวจดูเร็วว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
ถังชีชีหันไป มุมปากที่มีน้ำลายไหลยกขึ้นเล็กน้อย
หวังซินเยว่ มาถูกจังหวะจริง ๆ
“พี่ซินเยว่~”
เธอดิ้นหลุดจากมือพ่อราคาถูก แล้วพุ่งออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ ก่อนจะโผเข้าใส่หวังซินเยว่จนล้มลงไปทั้งตัว
ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของอีกฝ่าย เธอล้วงควานตามตัวไปพลาง พลิกหาไปพลาง “ลูกอมอยู่ไหน? พี่ซินเยว่ให้ลูกอมหนู หนูอยากกินลูกอม~”
“อ๊า... ไปให้พ้น ยัยโง่สกปรก ไปให้พ้น!” หวังซินเยว่ร้องลั่น พลางผลักไสไม่ให้เธอดึงเสื้อผ้า
แต่ยิ่งทำแบบนั้น ถังชีชีก็ยิ่งออกแรงมากขึ้น อีกทั้งตอนนี้ก็เป็นช่วงต้นฤดูร้อน เสื้อผ้าที่สวมจึงบางเบา
เสียงแคว่กดังขึ้น ชุดกระโปรงลายดอกของหวังซินเยว่ถูกฉีกขาดจากคอเสื้อตามแนวตะเข็บ แยกออกเป็นสองซีกในทันที
ผิวเนื้อส่วนใหญ่เผยออกมาสู่สายตาทุกคน ทุกคนต่างตะลึงงัน!
“อ๊า...”
หวังซินเยว่กรีดร้องอย่างน่าเวทนา ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ ๆ ก็พลิกถังชีชีที่ทับอยู่บนตัวให้ตกลงไป
จากนั้นก็ยกมือกอดตัวเอง มืออีกข้างรวบกระโปรงที่ขาดวิ่น พยายามปกปิดส่วนที่เผยออกมา
ตอนนั้นเอง คนอื่น ๆ ถึงได้สติกลับคืนมา พวกผู้ชายต่างหันหน้าไปทางอื่น ส่วนพวกผู้หญิงรีบเข้ามาช่วยหาอะไรคลุมให้อย่างเร่งด่วน
หลังถูกพลิกตกลงมา ถังชีชีกลิ้งไปกับพื้นหนึ่งตลบ หลุดออกจากวงปะทะ แล้วกลับไปอยู่ข้างพ่อราคาถูก
ถังเจิ้นหัวมองเหตุการณ์ชวนตะลึงตรงหน้า แววตาที่มองถังชีชีมีความครุ่นคิดเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
อีกด้านหนึ่ง หวังซินเยว่ถูกคลุมมิดชิดอีกครั้งแล้วก็มองถังชีชีด้วยดวงตาเคียดแค้น
“ยัยโง่สกปรก ฉันจะฆ่าแก ฉันต้องฆ่าแกให้ได้!”
ร่างของเธอสั่นเทิ้ม คล้ายกับพร้อมจะพุ่งเข้าไปฆ่าถังชีชีได้ทุกเมื่อ
แต่ป้าหวังกลับคว้าตัวเธอไว้ “พอได้แล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ยังอับอายขายหน้าไม่พอหรือไง?”
หวังซินเยว่ยังอยากพูดอะไรต่อ แต่ป้าหวังก็ดึงเธอออกไปอย่างเด็ดขาด
โถงใหญ่ของคณะกรรมการหมู่บ้านพลันเงียบกริบ ทุกคนมองหน้ากัน ต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
สุดท้ายหัวหน้าหมู่บ้านก็เอ่ยขึ้น “เหล่าถัง พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะเขียนจดหมายชี้แจงเหตุผลทั้งหมดไปทางเมือง พ่อลูกพวกคุณรออีกสักสองสามวัน”
แต่ถังเจิ้นหัวไม่ขยับ เขามองหัวหน้าหมู่บ้าน “กลับไป? กลับไปไหน? ตอนนี้ผมกับชีชีไม่ได้เป็นพวกชนชั้นดำห้าอย่างแล้ว ยังจะให้เราไปอยู่คอกวัวอีกหรือ?”
เพราะสถานะของตัวเอง ถังเจิ้นหัวจึงต้องอดทนลำบากพร้อมกับลูกสาวมาหลายปี
ตอนนี้ไม่ว่าจะได้กลับเมืองหรือไม่ แต่เขาจะไม่กลับไปอยู่คอกวัวอีกเด็ดขาด
หัวหน้าหมู่บ้านเงียบไป เลขาธิการขมวดคิ้ว อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร
จู่ ๆ ถังชีชีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้องตะโกนขึ้นมาราวกับคนเสียสติ “หนูอยากกินลูกอม~”
เลขาธิการสะดุ้งโหยง คำพูดที่จะพูดต่อถูกเสียงตะโกนนั้นกลบจนหมดสิ้น
ถังเจิ้นหัวรีบปลอบ “ได้ ๆ กินลูกอม พ่อพาไปซื้อ”
หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้ว “พ่อลูกพวกคุณพักอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้านสักสองสามวันก่อน ที่นี่มีห้องว่างตั้งเยอะ ไปหาห้องหนึ่งแล้วจัดการกันเอง”
พอได้ยินเช่นนั้น ถังเจิ้นหัวก็ไม่มีข้อโต้แย้งอีก
ถังชีชีเองก็หยุดร้องโวยวาย
พ่อลูกคู่นี้จึงย้ายจากคอกวัวมาอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้าน
แม้หัวหน้าหมู่บ้านจะบอกว่ามีห้องว่างอยู่มาก แต่ล้วนเป็นห้องที่ไม่ได้ซ่อมแซมมานานหลายปี
ถังเจิ้นหัวเลือกห้องหนึ่งที่หลังคาไม่รั่ว ประตูหน้าต่างยังพอใช้ได้ แล้วเริ่มจัดการทำความสะอาด
ส่วนถังชีชี ตอนนี้เธอเป็นคนโง่ ย่อมทำงานไม่เป็น
เธอจึงนั่งยอง ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ เคี้ยวลูกอมที่พ่อราคาถูกซื้อให้ไปพลาง เรียกนกกระจอกสองสามตัวมาไปพลาง
“พวกพี่ ๆ ช่วยหน่อยสิ ฉันว่าจะหาคนมาแต่งเข้าบ้านให้พ่อ พวกพี่พอจะมีใครแนะนำไหม?”
“จิ๊บ ๆ แต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงเหรอ?” นกกระจอกตัวหนึ่งกระพือปีก “แม่ม่ายหลี่ในตำบลเป็นไง? สามีตายตั้งแต่ยังหนุ่ม บ้านเธอมีร้านขนมเถาซู ถ้าพ่อเธอแต่งเข้าไป เธอก็จะได้กินขนมเถาซูไม่รู้จบ”
“จิ๊บ ๆ แม่ม่ายหลี่ไม่ไหว” นกกระจอกอีกตัวกระโดดมาข้างหน้า “บ้านเธอมีลูกติดตั้งสองคน ยัยหนูโง่ไปอยู่ด้วยคงโดนรังแก”
“จิ๊บ ๆ ยัยหนูโง่จะกลับเมือง ฉันรู้จักคนในเมืองที่เหมาะอยู่คนหนึ่ง” นกกระจอกตัวหลังสุดกระโดดเข้ามา สีหน้าราวกับกำลังเสนอขาย “เธอเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เมื่อก่อนเป็นเพื่อนร่วมงานกับพ่อเธอ แถมยังอยากคบกับพ่อเธอมาตลอด ก่อนหน้านี้ก็เขียนจดหมายหาพ่อเธอด้วยนะ! ฉันเห็นกับตาเลย”
ถังชีชีตาเป็นประกาย “พ่อฉันมีคนรู้ใจที่ชอบพอด้วยเหรอ? ใครน่ะ ๆ ชื่ออะไร?”
นกกระจอกเชิดคอขึ้น “กุ้ยเฟิน เธอเขียนจดหมายหาพ่อเธอตั้งหลายฉบับ แต่พ่อเธอไม่เคยตอบกลับเลยสักครั้ง”
ความคิดหนึ่งวาบขึ้นมาในหัวถังชีชี
กัวกุ้ยเฟิน เธอจำคนคนนี้ได้
เป็นนักวิชาการผู้ยิ่งใหญ่ แถมยังคลั่งรักตั้งแต่แรก ๆ
ชาตินี้ไม่แต่งกับพ่อเธอก็ไม่ยอมแต่งกับใคร
แม้แต่ร่างเดิมที่รอดชีวิตมาได้ตั้งแต่ยังเป็นทารก ก็เพราะนมผงที่อาจารย์กัวส่งมาให้
บุญคุณใหญ่หลวงพอที่จะทำให้พ่อราคาถูกต้องยอมแต่งตอบแทนแล้ว
“พวกพี่ ๆ ฉันมีงานให้ ช่วยไปขโมย... ไม่สิ ยืมกระดาษเขียนจดหมาย ซองจดหมาย แล้วก็แสตมป์มาให้หน่อย ฉันจะเขียนจดหมายหาคุณแม่เลี้ยง”
นกกระจอกสองสามตัวได้รับคำสั่งแล้วก็บินจากไปทันที พร้อมส่งเสียงจิ๊บ ๆ จั๊บ ๆ ไม่หยุด
พวกมันบินอ้อมคณะกรรมการหมู่บ้าน แล้วมุ่งหน้าไปยังลานบ้านตระกูลฟู่