ตรงประตูรั้วบ้าน มีเด็กสาวผมหางม้าเดินเข้ามา รูปร่างสูงโปร่ง ดูสดใสมีชีวิตชีวา
ดูจากใบหน้าแล้ว คล้ายกับจางลี่ลี่ถึงแปดส่วน
“เชี่ยนเชี่ยน มาได้ไงเนี่ย” จางลี่ลี่พันผ้าพันแผลให้จ้าวต้าหลินเสร็จ ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
คนที่มาคือจางเชี่ยนเชี่ยน น้องสาวของจางลี่ลี่
เห็นหัวจ้าวต้าหลินพันด้วยผ้าพันแผล จางเชี่ยนเชี่ยนก็อุทานอย่างตกใจ “อ้าว พี่ต้าหลินบาดเจ็บเหรอ”
“เมื่อกี้ถูกหวังเถี่ยเผ่าไอ้สารเลวนั่นผลัก ล้มไปหัวกระแทกน่ะ” จ้าวต้าหลินตอบยิ้ม ๆ
จางเชี่ยนเชี่ยนเป็นคนใจร้อน ไม่ทันสังเกตว่าน้ำเสียงและท่าทางของจ้าวต้าหลินต่างจากปกติ
เธอกัดฟันด่า “หวังเถี่ยเผ่า ไอ้ชาติชั่ว เลี้ยงไม่เชื่องอีกแล้ว ระวังกรรมตามทัน”
พูดพลางกวาดตามองในบ้านอีกที คิ้วขมวด “เฟิงฟู่กุ้ยไม่อยู่เหรอ”
เธอไม่ชอบเฟิงฟู่กุ้ยพี่เขยคนนี้เลย ลับหลังก็เรียกชื่อตรง ๆ ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
“ออกไปแล้ว"
พอพูดถึงเฟิงฟู่กุ้ย จางลี่ลี่ก็อารมณ์เสีย รีบเปลี่ยนเรื่อง “พ่อแม่ช่วงนี้เป็นไงบ้าง ป่วยเก่ากำเริบอีกหรือเปล่า”
“ก็ยังงั้นแหละ พี่... ฉัน... ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” จางเชี่ยนเชี่ยนหลบสายตา พูดอึกอัก
“เรื่องอะไร"
“ฉันไม่อยากเรียนแล้ว"
จางเชี่ยนเชี่ยนพูดออกมาทำเอาตะลึง
“หา ว่าไงนะ"
จางลี่ลี่เบิกตากว้าง หน้าตกใจ “อีกแค่ครึ่งปีก็สอบเอ็นแล้ว จะมาทิ้งเรียนตอนนี้ได้ไง”
จ้าวต้าหลินก็ตกใจไม่แพ้กัน
เขารู้ว่าจางเชี่ยนเชี่ยนเป็นเด็กมีเหตุผลมาตั้งแต่เล็ก แถมผลการเรียนก็ดี จู่ ๆ จะลาออกทำไม
จางเชี่ยนเชี่ยนก้มหน้า น้ำเสียงเจือความน้อยใจและจนใจ “จะต้องจ่ายค่าเทอมอีกแล้ว สองพันกว่า ที่บ้านเธอก็รู้ พ่อแม่สุขภาพไม่ดี ต้องหาหมอกินยา จะมีตังค์ที่ไหนจ่ายค่าเทอม ฉันไม่อยากให้พ่อแม่ลำบาก"
“แค่สองพันเอง เรื่องเล็กนิดเดียว” จางลี่ลี่ขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เรื่องเงินเธอไม่ต้องกังวล พี่ออกให้ ยังไงก็ต้องเรียน"
“พี่ออกให้"
จางเชี่ยนเชี่ยนส่ายหน้า “พี่ จะเอาเงินที่ไหน เฟิงฟู่กุ้ยผลาญสมบัติหมดแล้ว ถ้ามันรู้ว่าพี่ให้ฉันสองพันเป็นค่าเทอม มีหวังได้รื้อหลังคาบ้านแน่ ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ"
“ฉัน..."
จางลี่ลี่พูดไม่ออกทันที
น้องสาวพูดถูก ไอ้เฟิงฟู่กุ้ยนั่น ในสายตามันมีแต่เงิน ถ้ามันรู้ว่าเธอจ่ายค่าเทอมให้น้อง คราวนี้ไม่รู้จะวุ่นวายขนาดไหน
แต่เธอก็ไม่มีทางมองน้องสาวลาออก
“เชี่ยนเชี่ยน ปีหน้าเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัย นี่คือโอกาสเปลี่ยนชีวิต ห้ามทิ้งเด็ดขาด เรื่องเงินไม่ต้องสน พี่จะไปยืม..."
“พี่ ต่อให้ยืมเงินได้แล้วไง ค่าเทอมมหาวิทยาลัยแพงกว่าอีก ปีนึงเป็นหมื่น ๆ จะยืมต่อไปอีกเหรอ เมื่อไหร่จะจบ ๆ” จางเชี่ยนเชี่ยนขึ้นเสียงสูง แฝงด้วยความดื้อรั้น
“ที่บ้านมีแต่รายจ่าย ฉันไม่อยากเป็นภาระของบ้านอีกแล้ว กลับมาอยู่บ้านทำนา ทำงาน หาเงินเลี้ยงครอบครัวดีกว่า"
คำพูดของจางเชี่ยนเชี่ยน ทำให้จางลี่ลี่ฟังแล้วปวดใจ
อยู่ ๆ เธอก็รู้ว่าน้องสาวโตแล้ว มีเหตุผล
แต่กลับทำให้จางลี่ลี่เจ็บใจมากขึ้นไปอีก
“เชี่ยนเชี่ยน พี่มันไม่เอาไหน แต่ยังไงก็ต้องเรียน” จางลี่ลี่น้ำเสียงสั่นเครือ “ถ้าเธอไม่เรียน ก็ได้แต่เหมือนพี่ แต่งงานกับชาวนา อยู่ที่หุบเขาท้อดอกไปทั้งชาติ เธอยอมเหรอ"
“หุบเขาท้อดอกก็ดีนะ ภูเขาสวยน้ำใส แต่งกับชาวนาก็ไม่เห็นเป็นไร ขอแค่อย่าแต่งกับคนอย่างเฟิงฟู่กุ้ยก็พอ"
จางเชี่ยนเชี่ยนนิสัยร่าเริง ดูเปิดใจ
จ้าวต้าหลินก็ถูกขำจนหัวเราะออกมา
จางเชี่ยนเชี่ยนยังเห็นจ้าวต้าหลินเป็นต้าหลินซื่อ ๆ อยู่ ยื่นมือมาขยี้หัวเขา “ไอ้ต้าหลินบื้อ หัวเราะอะไร รู้ไหมฉันพูดอะไร"
ขยี้เสร็จยังไม่พอ เธอหันไปหาจางลี่ลี่ พูดจริงจังว่า “พี่ งั้นฉันแต่งกับต้าหลินดีกว่า"
หา!
ทั้งจ้าวต้าหลินและจางลี่ลี่ต่างสีหน้าประหลาดใจ
จางเชี่ยนเชี่ยนพูดต่อโดยไม่สนใจใคร “ต้าหลินถึงจะซื่อ แต่ก็พึ่งพาได้ แถมหล่อ แต่งด้วยอย่างน้อยก็ไม่ต้องทนลำบาก
แถมพี่ต้าหลินยังโง่เพราะช่วยพี่ ฉันแต่งกับเขาแทนการตอบแทนบุญคุณพี่ละกัน..."
จางลี่ลี่ทั้งขำทั้งร้องไห้ คิดไม่ถึงว่าน้องสาวจะมีความคิดแบบนี้
แต่พูดแล้วก็เถอะ ตอนนี้ต้าหลินหายเป็นปกติแล้ว ดูเข้ากับน้องสาวดีเหมือนกัน
แต่ทำไมในใจถึงรู้สึกเปรี้ยว ๆ แปลก ๆ
เหมือนของของตัวเองถูกคนอื่นแย่งไป
เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง “อย่าพูดเพ้อเจ้อ ต้าหลินหายดีแล้ว ไม่ซื่อแล้ว"
“หายแล้ว"
จางเชี่ยนเชี่ยนเบ้ปาก แน่นอนว่าไม่เชื่อ ต้าหลินโง่มาสามปี จะอยู่ ๆ หายได้ไง
แต่พอหันไปมอง ก็สบกับดวงตาใสสว่างคู่หนึ่ง ไม่มีแววซื่อ ๆ เลย มีแต่ประกายหยอกล้อ
จ้าวต้าหลินลุกขึ้นยืน เอามือขยี้หัวเธอตอบ น้ำเสียงอาบไปด้วยความเอ็นดู “เด็กคนนี้ ไม่มีแก่ใจ เรียกต้าหลิน ต้าหลิน อยู่นั่นแหละ เรียกพี่สิ"
จางเชี่ยนเชี่ยนเบิกตากลมโต ตกใจจนพูดไม่ออก “พี่ต้าหลิน... เธอ... เธอไม่ซื่อแล้วจริง ๆ"
“ไม่ใช่ เรื่องมันเป็นไงกันแน่..."
จางเชี่ยนเชี่ยนตกใจสุดขีด เดินวนรอบจ้าวต้าหลินสองรอบ มองบนมองล่าง
“ตั้งใจเรียนซะ เอาแต่คิดอะไรเพ้อเจ้อ จะแต่งกับต้าหลินบื้อจริง ๆ เหรอ ใจกว้างดีนี่นา" จ้าวต้าหลินพูดพลางยิ้ม
จางเชี่ยนเชี่ยนหน้าแดงปั๊ดไปถึงคอ แม้แต่ใบหูยังระเรื่อสีชมพู แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ “พี่ต้าหลิน หายได้ยังไงเนี่ย"
“หัวกระแทกหน่อยเดียว ก็หายแล้ว..."
จ้าวต้าหลินเล่าเรื่องเมื่อกี้คร่าว ๆ บอกแค่ว่าหัวกระแทกแล้วก็หาย ไม่พูดถึงเรื่องของก่วงหลิงเซียนจื่อแม้แต่คำเดียว
จางเชี่ยนเชี่ยนฟังจนอ้าปากค้าง
คำพูดของจ้าวต้าหลินเป็นระเบียบชัดเจน พูดจาฉะฉาน ดูออกเลยว่าหายดีแล้วจริง ๆ
“นี่... นี่มหัศจรรย์เกินไปแล้ว"
ถ้าไม่เห็นกับตา จางเชี่ยนเชี่ยนก็คงไม่เชื่อ
จางลี่ลี่ยิ้ม “ยังไงก็เป็นเรื่องดีสุด ๆ ชีวิตจะค่อย ๆ ดีขึ้นเอง เธอก็ไปเรียนซะ ถ้าเธอลาออก พ่อแม่ได้โกรธตายแน่"
จ้าวต้าหลินก็ว่า “พี่เธอพูดถูก เธอตั้งใจเรียน ปีหน้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ เรื่องค่าเทอมฉันช่วยเอง"
“พี่ต้าหลิน พี่ช่วยเหรอ พี่จะเอาเงินที่ไหน” จางเชี่ยนเชี่ยนตาวาว แฝงด้วยความสงสัย “หลายปีมานี้ พี่ก็พึ่งพาเงินช่วยเหลือจากหมู่บ้านกับสวนผลไม้ไม่กี่ไร่นั่น”
จางลี่ลี่ก็ว่า “ใช่ ต้าหลินตัวนายเองก็ลำบาก จะมีเงินที่ไหนมาช่วยเรา"
“นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว มีมือมีตีน ยังกลัวหาเงินไม่ได้อีกเหรอ” จ้าวต้าหลินพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“แล้วหลายปีนี้พี่ลี่ก็ดูแลฉันมาตลอด บุญคุณนี้ฉันต้องตอบแทน"
จางเชี่ยนเชี่ยนกลอกตาไปมา พูดว่า “พี่ต้าหลิน ถ้าพี่ออกค่าเทอมให้ฉัน ฉัน... ฉันจะเป็นแฟนพี่"
จ้าวต้าหลินเบิกตา ดีดหน้าผากเนียนผ่องของเธอเบา ๆ “เด็กบ้า ตัวแค่นี้ เลิกคิดเรื่องพวกนี้ได้แล้ว"
จางเชี่ยนเชี่ยนแลบลิ้น ทำหน้าตา
“ผู้หญิงคนนี้ได้อยู่ พลังปราณไม่แพ้พี่สาว เบอร์สองเลย"
ในทะเลจิตสำนึก เสียงของก่วงหลิงเซียนจื่อก็ดังขึ้นอีกครั้ง
จ้าวต้าหลินตอบอย่างขุ่น ๆ “เชี่ยนเชี่ยนยังเรียนอยู่ ยังเป็นเด็ก"
“เรียนแล้วไง ผู้หญิงคนนี้คือเตาหลอมขั้นยอด"
“หุบปาก ฉันเตือนเธอ อย่ามาคิดอะไรกับเธอ" จ้าวต้าหลินเริ่มหัวร้อน
“ฉันคิดอะไรกับเธอ"
ก่วงหลิงเซียนจื่อแค่นเสียงเย็น “ดูสายตาเธอที่มองนายสิ กำลังคิดอะไรกับนายต่างหาก"
จ้าวต้าหลินชะงักไป มองไปที่จางเชี่ยนเชี่ยน ก็ปะทะกับสายตาแอบมองของเด็กสาวพอดี
ใจเขาเต้นตึกตัก รีบหลบตาไปทางอื่น
ส่วนจางลี่ลี่มีสีหน้าแปลก ๆ การให้จ้าวต้าหลินช่วยออกค่าเทอม ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ แต่ชั่วขณะนี้เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า
“ต้าหลิน นาย... นายจะช่วยออกค่าเทอมให้เชี่ยนเชี่ยนจริงเหรอ” จางลี่ลี่ถามอย่างลังเล
จ้าวต้าหลินพยักหน้า “สวนผลไม้ไม่กี่ไร่ของฉันน้าเป็นคนดูแลให้ตลอด ปีนี้สตรอว์เบอร์รี่ใกล้จะออกแล้ว เก็บค่าเทอมได้ไม่ยาก"
จ้าวต้าหลินมีสวนผลไม้ไม่กี่ไร่ หลังจากที่โง่ไปก็มีญาติพี่น้องช่วยดูแล แบ่งเงินให้ทุกปี หลายปีมานี้จ้าวต้าหลินก็ใช้ชีวิตแบบนี้แหละ
ตอนนี้เขาหายดีแล้ว เขาจะดูแลสวนเอง