ในสวนสตรอว์เบอร์รี จ้าวต้าหลินเพิ่งเดินออกมา ก็เห็นจางเชี่ยนเชี่ยนวิ่งหอบแฮ่ก ๆ เข้ามา หน้าอกคู่หน้าของเธอกระเพื่อมขึ้นลง
เด็กนี่หุ่นไม่แพ้พี่สาวเธอเลยสักนิด
"เชี่ยนเชี่ยน วิ่งอะไรมา มีหมาวิ่งไล่หรอ?" จ้าวต้าหลินพูดหยอกอย่างสบายอารมณ์
จางเชี่ยนเชี่ยนเท้าเอว หายใจไม่ทัน "พี่ต้าหลิน รีบ... รีบไปหลบเถอะ... พวกนั้นมาหาพี่แล้ว"
จ้าวต้าหลินขมวดคิ้ว "ใครมาหาฉัน?"
"หวังเถี่ยเผ่า แล้วก็เฟิงฟู่กุ้ยด้วย พวกหนึ่ง... พวกมันจะมาต่อยพี่!"
"ก็ให้มันมา"
จ้าวต้าหลินไม่สะทกสะท้าน หันไปชี้สวนสตรอว์เบอร์รีข้างหลัง "ดูสตรอว์เบอร์รีฉันสิ ค่าเทอมเธอมีหวังแล้ว!"
จางเชี่ยนเชี่ยนแทบร้องไห้ "เรื่องนั้นไว้ทีหลังเถอะ รีบไปหลบก่อน อย่ากลับบ้านเด็ดขาดนะ!"
ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังมาจากที่ไกล
"อยู่นั่นไง ไอ้หมอนั่นอยู่นั่น!"
พวกหวังเถี่ยเผ่าเมื่อกี้ไปเก้อที่บ้านจ้าวต้าหลิน กำลังตามหาในหมู่บ้าน ตอนนี้เหลือบมาเห็นจ้าวต้าหลินเข้าพอดี
"ไอ้โง่เอ๊ย ดูซิวะหนีไปไหนรอด!"
คนเจ็ดแปดคนกรูกันเข้ามา ล้อมจ้าวต้าหลินไว้กลางวง ด้านหลังยังมีจางลี่ลี่ที่หน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจตามมาด้วย
"ใครบอกว่าฉันหนี!"
จ้าวต้าหลินพูดเรียบ ๆ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
เฟิงฟู่กุ้ยกับพวกอันธพาลเร่ร่อนกลุ่มหนึ่งมองสำรวจจ้าวต้าหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า ต่างพากันประหลาดใจ
เมื่อกี้ได้ยินหวังเถี่ยเผ่าบอกว่าโดนจ้าวต้าหลินต่อย ทุกคนยังไม่เชื่อ เพราะจ้าวต้าหลินโง่มาหลายปีแล้ว
ตอนนี้ดูแล้ว ไอ้หมอนี่หายโง่จริง ๆ เหรอ?
"ไอ้โง่นี่หายดีแล้วจริง ๆ?!"
"หายดีแล้วยังไง วันนี้ยังไงก็ต้องโดนกระทืบ!"
จ้าวต้าหลินตัวคนเดียว ทุกคนก็ไม่ได้เห็นหัว
ชาวบ้านที่ทำงานอยู่แถวนั้นได้ยินเสียง ก็พากันมุงดู
"หวังเถี่ยเผ่า คนเป็นตั้งหลายรุมทำร้ายคนโง่คนเดียว มันใช่รึ?"
"ไสหัวไป ไม่ใช่เรื่องของมึง!"
หวังเถี่ยเผ่าเกเรเป็นปกติ ไม่สนคนอื่นเลย
จ้าวต้าหลินพูดเสียงเย็น "หวังเถี่ยเผ่า เมื่อกี้ฉันยังมือเบาอยู่ รู้อี๋แบบนี้ น่าจะต่อยฟันเหลือง ๆ ทั้งปากของแกให้ร่วงให้หมด"
หวังเถี่ยเผ่าถลึงตา ด่าอย่างโมโห "ไอ้หนู อย่าได้เก่งนักเลย เมื่อก่อนเห็นมึงโง่ กูยอมให้ ตอนนี้มึงหายดีแล้ว ดูซิกูไม่หักขามึง"
จ้าวต้าหลินแค่นเสียงเย็น "พูดมากน่า จะสู้ก็สู้ เอาเลย!"
หวังเถี่ยเผ่ากลอกตาไปมา แต่ไม่กล้าบุก เมื่อกี้ที่บ้านเฟิงฟู่กุ้ยประมือกันมาแล้ว ทำเอาเขากลัว
"พวกเอง ม่องามกันเลย!"
หวังเถี่ยเผ่าขนฟูแต่ใจสันหลัง ขี้ขลาดอยู่ลึก ๆ เลยยุให้พวกเข้าบุก ส่วนตัวตามหลัง
อีกหลายคนไม่รู้ว่าพวกเด็กมือใหม่ อ้อแอ้ ๆ พุ่งเข้าไป
จางลี่ลี่ที่อยู่ด้านหลังรีบร้อง "ทุกคนช่วยห้ามหน่อยเถอะ อย่าให้พวกเขาทำร้ายกัน!"
ตะโกนอยู่นาน ชาวบ้านที่มุงดูไม่มีใครกล้าออกหน้าช่วย
ถึงจะสงสารจ้าวต้าหลิน แต่หวังเถี่ยเผ่าเกเรเอาแต่ใจ ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง
ในฝูงชน จ้าวต้าหลินกอดหัวไว้ หมัดและเท้าของฝ่ายนั้นกระหน่ำลงมาเหมือนสายฝน
ดูเผิน ๆ เหมือนจะน่าอนาถ แต่ด้วยพรานคุ้มกายจากก่วงหลิงเซียนจื่อ หมัดเท้าพวกนี้ก็แค่เกาช่วยคัน
พอโดนซัดไปหลายหมัด จ้าวต้าหลินก็ชักมั่นใจขึ้นมา รู้ว่าพลังของคนพวกนี้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย
เขาเริ่มโต้กลับ
ตอนนั้น หวังเถี่ยเผ่าพุ่งเข้ามาตรงหน้า
จ้าวต้าหลินตามองคมกริบ สะบัดหมัดออกไปแรงหนึ่ง หมัดพุ่งดั่งลูกกระสุนออกจากลำกล้อง
ปัง——
หวังเถี่ยเผ่าเหมือนโดนรถชน ร่างกระเด็นลอยละลิ่วออกไป
ข้าง ๆ มีกองปุ๋ยคอกสำหรับหมักไว้ หวังเถี่ยเผ่าหัวทิ่มใส่กองนั้น
ฟู่—— ทันใดนั้น ขี้แตกเยิ้มกระจาย กลิ่นเหม็นตลบ
ทุกคนดูจนตาค้าง
ซัดคนหนุ่มร่างเกือบร้อยกิโลให้ปลิวไปเจ็ดแปดเมตรได้ นี่มันแรงเทพอะไร?
จากนั้น จ้าวต้าหลินก็เหมือนพยัคฆ์ลงทะเล ง้างซ้ายขวา
"ปัง!" "ปัง!" "ปัง!"
หมัดเดียวหนึ่งคน ราวกับหั่นแตงปะทะผักกาด
ครู่เดียว พื้นก็เต็มไปด้วยเสียงครวญครางระงม
ชาวบ้านกินเผือกดูจนเหม่อหมด
ไอ้จ้าวต้าหลินนี่กินยาเพิ่มพลังมาหรือไง?
จ้าวต้าหลินเดินไปหน้ากองขี้ หวังเถี่ยเผ่าตัวมอมแมมด้วยขี้เยี่ยว เพิ่งกระเสือกกระสนคลานออกมาได้ ก็ถูกเตะกลับไปอีก
"เป็นไง ยังจะสู้ไหม?" จ้าวต้าหลินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หวังเถี่ยเผ่าหายใจฮัก ๆ ไม่พูดจา
ไอ้จ้าวต้าหลินนี่ มันพิลึกเกินไปแล้ว!
เขาก็รู้ว่าคราวนี้เจอดีซะแล้ว
ต่อหน้าคนมากมายนี้ จ้าวต้าหลินไม่ซ้ำเติมหวังเถี่ยเผ่าต่อ ใช้นิ้วชี้หน้าเขา "ต่อไปอย่ามายุ่งกับพี่ลี่ลี่อีกนะ ไม่งั้นเจอทีซัดที ไปซะ!"
หวังเถี่ยเผ่าเสียหน้าไปถึงบ้านแล้ว ใจคับแค้นนัก
แต่คนเก่งไม่กินเสียเปรียบตรงหน้า ไว้หาโอกาสเอาคืน
เขาคลานขึ้นจากกองขี้ ตัวมอมด้วยของเสีย ไม่เหลียวหลังวิ่งเตลิดไป
พรรคพวกที่เหลือดูตามนั้น ก็หางจุกตูดปิดหนีไปด้วย
ชาวบ้านหัวเราะลั่น
คนพวกนี้ไม่เป็นที่ต้อนรับในหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างดีใจที่มีคนจัดการพวกมันได้สักที
ต่อมา ชาวบ้านต่างกรูเข้าล้อมรอบ กับเรื่องที่จ้าวต้าหลินกลับมาเป็นปกติในทันใด ต่างพากันตกตะลึงไม่หาย
"ต้าหลิน มึงหายโง่แล้ว!"
"ผมหายแล้ว ลุงจาง!"
"ฟ้าเปิดตาแล้วจริง ๆ!"
"ต้าหลิน มึงหายดีกระทันหันได้ยังไง?"
จ้าวต้าหลินยิ้ม เล่าเรื่องที่ "สมองไปกระแทกหินแล้วฟื้นคืนสติ" อีกครั้ง ชาวบ้านต่างซูฮกเป็นเสียงเดียวกัน
จางเชี่ยนเชี่ยนตื่นเต้นที่สุด "พี่ต้าหลิน พี่เก่งจัง หนึ่งต่อเจ็ดเลย ต่อไปฉันขอตามพี่เป็นลูกพี่ ใครขวางตาต่อยเรียบ!"
"ตามฉันเป็นลูกพี่อะไร ฉันไม่ใช่มาเฟียซะหน่อย"
จางลี่ลี่เป็นห่วง "ต้าหลิน ระยะนี้หลบ ๆ พวกมันหน่อยนะ อย่าต่อยกันอีกแล้ว!"
"ให้ฉันหลบพวกมัน?" จ้าวต้าหลินหัวเราะ "พวกมันหลบฉันมากกว่า!"
"ยังไงก็อย่าต่อยกันอีก ฉันเห็นแล้วใจไม่ดี!" จางลี่ลี่ตบอกที่อิ่มเอิบ สั่นระรัว
การต่อยทีในสวนครั้งนี้ ทำให้จ้าวต้าหลินโด่งดังเพียงยกเดียว!
ไอ้หนุ่มโง่จ้าวต้าหลินหายดีแล้ว แถมกระทืบพวกหวังเถี่ยเผ่าเป็นแถว!
ข่าวเหมือนมีปีกบิน กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ไม่ว่าตรอกซอยไหน ผู้คนก็เอาแต่พูดถึงจ้าวต้าหลิน
······
ยามเย็น จ้าวต้าหลินกลับมาถึงบ้านตัวเอง
นี่คือลานบ้านชาวนาธรรมดา ๆ มีเรือนอิฐสามหลัง ข้าวของในบ้านกระจัดกระจายเล็กน้อย——สามปีที่ผ่านมาเขาสติไม่ดี ไม่ค่อยได้เก็บกวาด ไม่ทำกับข้าว ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยมาก
จ้าวต้าหลินพับแขนเสื้อขึ้น เริ่มเก็บกวาด กวาดบ้าน เช็ดเฟอร์นิเจอร์ จัดห้อง จากลานบ้านถึงในครัว ยุ่งจนถึงครึ่งคืน ถึงได้เก็บบ้านให้พอเป็นรูปเป็นร่าง
นอนบนเตียง จ้าวต้าหลินทบทวนประสบการณ์วันนี้ รู้สึกเหมือนฝัน
ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ตัวเองหายเป็นปกติแล้ว จากนี้ไปก็ต้องใช้ชีวิตดี ๆ
แต่ว่า ก่วงหลิงเซียนจื่อนั่น เห็นชัดว่าไม่ธรรมดา ต่อไปต้องเป็นปัญหาแน่...
คิดไปคิดมา จ้าวต้าหลินก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา
······
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี จ้าวต้าหลินก็รีบตรงไปที่สวนผลไม้
พอก้าวเข้าสวน กลิ่นผลไม้หอมหวานก็ตลบอบอวล
เมื่อวานสตรอว์เบอร์รีสามแถวที่เขาเร่งด้วยพลังจิตวิญญาณ สุกงอมเต็มที่แล้ว ผลหนึ่ง ๆ แดงสดชวนดื่ม ราวกับพลอยทับทิมห้อยระย้าอยู่ตามใบ
จ้าวต้าหลินดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ หยิบมาหนึ่งผล ใหญ่อย่างกับไข่ไก่ สีแดงสด ส่งกลิ่นหอมผลไม้อ่อน ๆ
รูปร่างหน้าตานี่คือหนึ่งในร้อยแน่นอน
กัดคำเบา ๆ หวานเย็นชุ่มฉ่ำของน้ำผลไม้พลันระเบิดซ่าในปาก
"อร่อยโคตร!"
ตาจ้าวต้าหลินสว่างวาบ นี่มันอร่อยกว่าสตรอว์เบอร์รีอะไรที่เคยกินมาทั้งหมด
คุณภาพแบบนี้ ต้องขายได้ราคาดีแน่ ๆ!