พวกอันธพาลเจ็ดแปดคนเหวี่ยงอาวุธในมือแล้วพุ่งเข้าใส่หลี่กังเพ่า
หลี่กังเพ่ายืนอยู่กลางห้อง สายตากวาดมองท่าทางของคนเหล่านั้น ใจสงบนิ่งอย่างยิ่ง
เขาเป็นคนโง่เขลามาสามปี แต่กลับได้เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี ก้าวเข้าสู่เส้นทางฝึกฝน
แม้ประสบการณ์ต่อสู้จริงจะมีไม่มาก แต่ด้วยพลังฝึกกายขั้นสองในตอนนี้ รับมือกับพวกคนไร้ฝีมือกลุ่มนี้ได้สบาย จะบดขยี้พวกมันก็ยังได้
คนแรกพุ่งเข้ามา ยกกระบองไม้ในมือฟาดลงใส่หัวเขาเต็มแรง
หลี่กังเพ่าเบี่ยงตัวหลบ กระบองไม้เฉียดปลายจมูกไป พร้อมเสียงลมหวีดหวิว
เขาฉวยจังหวะยื่นมือไปคว้าข้อมืออีกฝ่าย แล้วบิดอย่างแรง!
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ ชายคนนั้นร้องลั่น กระบองไม้หลุดจากมือร่วงลงพื้น แขนทั้งข้างห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับเส้นบะหมี่
หลี่กังเพ่าเตะเขากระเด็นออกไป ชายคนนั้นชนเพื่อนอีกสองคนที่อยู่ด้านหลังจนล้ม ทั้งสามกลิ้งกองรวมกัน
ขณะเดียวกันก็มีคนลอบโจมตีจากด้านหลัง ท่อเหล็กฟาดใส่ท้ายทอยของเขา
หลี่กังเพ่าราวกับมีตาอยู่ข้างหลัง เขาก้มตัวหลบ แล้วตวัดฝ่ามือสวนกลับไปกระแทกอกอีกฝ่าย
ฝ่ามือของเขาหนักถึงราวห้าสิบกิโลกรัม คนธรรมดาไม่มีทางรับไหว
ได้ยินเสียง “ปัง” ดังทึบ ชายคนนั้นครางอู้อี้ กระอักเลือด ร่างทั้งร่างลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพง ก่อนจะไถลลงมากองกับพื้น ครู่ใหญ่ก็ยังลุกไม่ขึ้น
คนที่เหลือถูกภาพตรงหน้าทำให้ตกใจจนชะงัก มองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าเข้าไปก่อน
หวังหู่ตะโกนอย่างเดือดดาล “กลัวอะไร! มันมีคนเดียว! รุมมันเลย!”
คนเหล่านั้นสบตากัน กัดฟันแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน
แววตาของหลี่กังเพ่าเย็นวาบ เขาไม่ถอย กลับพุ่งสวนเข้าใส่ฝูงคน
ฝีเท้าของเขาคล่องแคล่ว ร่างกายพลิกหลบเปลี่ยนทิศทาง ทุกครั้งที่ลงมือแม่นยำและเด็ดขาด