หญิงสาวถอดเสื้อเชิ้ตออก แล้ววางพาดไว้บนก้อนหินสีเขียวอย่างลวกๆ ท่วงท่าผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่
หลี่กังเพ่านั่งยองๆ อยู่ในพุ่มไม้เหนือริมฝั่ง แอบมองออกไปตามช่องว่างระหว่างกิ่งใบ กลั้นหายใจ หัวใจเต้นกระแทกอกตึกๆ
หญิงสาวหันหลังให้เขา เดินลงไปในแม่น้ำไม่กี่ก้าว น้ำท่วมข้อเท้า น่อง และเข่า ก่อนจะหยุดอยู่ตรงโคนขาอ่อน
เธอวักน้ำขึ้นมาราดแขน หยดน้ำไหลกลิ้งไปตามผิวหนัง ใต้แสงจันทร์ดูราวกับเศษเงินโปรยลงบนผ้าไหมสีขาว
จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เปล่งเสียงถอนหายใจอย่างสบายใจ เสียงนุ่มนวลเจือความเกียจคร้านแสนสุข
ทันใดนั้น เธอก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับริมฝั่ง
รูม่านตาของหลี่กังเพ่าหดวูบ
แสงจันทร์ส่องตรงมา เผยให้เห็นเรือนร่างของเธออย่างครบถ้วนต่อหน้าเขา
ดอกบัวผุดพ้นจากสายน้ำ งามเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องปรุงแต่ง ความอวบอิ่มเต่งตึงคู่นั้นจมอยู่ในน้ำไปครึ่งหนึ่ง ผิวน้ำระยิบระยับเป็นระลอก แต่ส่วนที่โผล่พ้นน้ำก็เพียงพอจะทำให้คนปากแห้งคอผากแล้ว
ไหปลาร้าเป็นแนวตรง ไหล่มนกลม เอวคอดจนใช้สองมือโอบได้พอดี ส่วนถัดลงไปถูกแม่น้ำบดบังไว้ เห็นได้เพียงเงาลึกใต้ระลอกน้ำอย่างเลือนราง
ใบหน้าของเธอคมชัดท่ามกลางแสงน้ำและแสงจันทร์ที่ส่องประสานกัน ใบหน้ารูปไข่ คางเรียว ดวงตาทรงอัลมอนด์หรี่ลงเล็กน้อย ขนตายาวหนา สันจมูกงามโด่ง ริมฝีปากอิ่มแดงชุ่มฉ่ำ ราวกลีบดอกท้อสองกลีบที่มีหยาดน้ำค้างเกาะพราว
ผมยาวเปียกชื้นแนบอยู่ข้างแก้มทั้งสอง หยดน้ำจากปลายผมร่วงลงบนไหปลาร้า แล้วกลิ้งไปตามส่วนโค้งของผิวกายลงสู่สายน้ำ