ในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกประตู
เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยดังมาจากปลายทางเดิน แว่วได้ยินใครบางคนทักทายว่า “อรุณสวัสดิ์!”
“อรุณสวัสดิ์ วันนี้มาเช้าจังนะ”
“นั่นสิ เก้าโมงก็ประชุมแล้ว ไม่เตรียมตัวล่วงหน้าหน่อยได้ยังไง”
เสียงยิ่งดังใกล้เข้ามา เป็นพนักงานจากฝ่ายปฏิบัติการศูนย์การค้าสองสามคนที่กำลังเดินหัวเราะพูดคุยกันมาทางนี้
หลิ่วถิงถิงพลันได้สติ รีบสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของจางฮ่าวอย่างแรง
คราวนี้เขาไม่ได้รั้งเธอไว้อีก
เธอรีบจัดเสื้อผ้ากับผมให้เรียบร้อย สำรวจดูว่าตัวเองมีอะไรผิดปกติหรือไม่ ก่อนจะหันกลับไปถลึงตามองเขา
ในแววตาคู่นั้นมีทั้งความโกรธ ความน้อยใจ และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
เธอเปิดประตูแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
พอดีกับที่มีพนักงานหญิงสองคนจากฝ่ายปฏิบัติการเดินสวนมาบนทางเดิน
สีหน้าของหลิ่วถิงถิงยังคงเป็นปกติ เธอพยักหน้าทักทายพวกเธอ “อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่หลิ่ว” หญิงสาวคนหนึ่งยิ้มตอบ “วันนี้มาเช้าจังเลยนะคะ”
“อืม มีแผนงานที่ต้องรีบทำให้เสร็จน่ะ” หลิ่วถิงถิงตอบพลางเดินตรงไปทางลิฟต์โดยไม่หยุดฝีเท้า
พนักงานหญิงทั้งสองไม่ได้คิดอะไรต่อ ยังคงพูดคุยหัวเราะกันพลางเดินไปยังสำนักงาน
จางฮ่าวยืนอยู่หลังประตู ฟังเสียงฝีเท้าด้านนอกค่อย ๆ ห่างออกไป จากนั้นก็ได้ยินหญิงสาวทั้งสองเดินไปถึงหน้าห้อง เคาะประตูสำนักงานข้าง ๆ แล้วถามว่า “ผู้จัดการหลี่คะ เตรียมเอกสารพร้อมหรือยังคะ?”
ทุกอย่างเป็นปกติดี ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาค่อย ๆ ปิดประตู แล้วกลับไปนั่งบนโซฟา
บนโต๊ะกลางยังมีซาลาเปาทอดไส้หมูที่กินไปครึ่งหนึ่งวางอยู่ ตอนนี้เย็นชืดเสียแล้ว
เขาหยิบตะเกียบ คีบลูกหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวไปอย่างเหม่อลอย แต่กลับไม่รู้สึกถึงรสชาติใด ๆ
……
หลิ่วถิงถิงกลับไปถึงสำนักงานของตัวเอง ปิดประตูแล้วพิงบานประตู หลับตาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
พนักงานทยอยกันมาถึงพื้นที่ทำงานบนชั้นสามแล้ว
เสียงแป้นพิมพ์ เสียงโทรศัพท์ดัง และเสียงทักทายพูดคุยกันของเพื่อนร่วมงานประสานเป็นเสียงพื้นหลังคุ้นเคยที่ดังขึ้นทุกเช้า
เธอลืมตา เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ บนหน้าจอสะท้อนใบหน้าที่ดูอ่อนล้าอยู่เล็กน้อย
เธอเหม่อมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง นิ้ววางอยู่บนเมาส์ แต่ไม่รู้ว่าควรคลิกตรงไหน
ในหัวมีแต่ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ภาพเหล่านั้นหมุนวนอยู่ในความคิดไม่หยุด รบกวนจิตใจจนเธอสับสนวุ่นวาย
โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง ขัดจังหวะความคิดของเธอ
เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความวีแชตจากแม่
“ถิงถิงจ๊ะ ผู้ชายที่แม่เล่าให้ฟังคราวก่อนทำงานธนาคารนะ เงื่อนไขก็ดี แม่ดูรูปแล้ว หน้าตาดูดีมีมาดด้วย สุดสัปดาห์นี้ว่างไหม?”
“ไปเจอกันสักครั้งเถอะ อย่ามัวแต่สนใจแต่งานอย่างเดียว เรื่องส่วนตัวก็ต้องใส่ใจบ้าง ลูกอายุ 25 แล้ว ถ้ายังไม่รีบ ผู้ชายดี ๆ ก็โดนคนอื่นเลือกไปหมดหรอก”
ด้านล่างยังมีรูปแนบมา เป็นชายหนุ่มสวมแว่น ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ยิ้มอย่างเก้อเขิน ดูซื่อสัตย์และเรียบร้อย
หลิ่วถิงถิงจ้องรูปนั้นอยู่หลายวินาที ก่อนถอนหายใจแล้วพิมพ์ตอบ
“รู้แล้วน่า เรื่องแบบนี้รีบไม่ได้หรอก ต้องเจอคนที่คุยกันถูกคอก่อนสิ!”
หลังส่งข้อความ เธอก็พิมพ์เพิ่มอีกข้อความว่า “สุดสัปดาห์นี้อาจไม่ว่าง ไว้ค่อยว่ากันนะคะแม่ หนูขอทำงานก่อน”
ขณะที่กำลังจะคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่ข้อความจากแม่ แต่เป็นการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแห่งหนึ่ง
ม่อเหลียว
ปลายนิ้วของเธอชะงักไปชั่วขณะ
นี่คือแอปหาคู่ที่เธอดาวน์โหลดมาเมื่อสองเดือนก่อน
ตอนนั้นเธอแค่เบื่อ ๆ — คืนนั้นจางฮ่าวบอกว่าจะไปใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์กับลูกสาว ส่วนเธออยู่คนเดียวในอพาร์ตเมนต์ เลื่อนดูโทรศัพท์ไปเรื่อย แล้วจู่ ๆ ก็สมัครบัญชีขึ้นมาอย่างนึกอะไรไม่ออก
รูปประจำตัวเป็นภาพถ่ายจากด้านหลังที่ถ่ายไว้ตอนเดินทางเมื่อปีก่อน ไม่เห็นใบหน้า ส่วนคำแนะนำตัวมีเพียงประโยคสั้น ๆ ว่า “อยากหาใครสักคนคุยด้วย”