【ระบบ: สามารถแบ่งกินเป็นมื้อ ๆ ได้ ระบบจะเก็บส่วนที่เหลือไว้ให้อัตโนมัติ ไม่บูดเสีย】
หลิวจวินเหมียนตะเกียกตะกายลุกขึ้นคลานไปข้างหมูป่าย่าง ก้มลงกัดคำหนึ่ง
หนังกรอบนอกนุ่มใน น้ำเนื้อระเบิดในปาก กลิ่นหอมไม้ผลอ่อน ๆ — สงสัยระบบจะเติมเครื่องปรุงให้อัตโนมัติ
【ติ๊ง——กินหมูป่างาโค้ง ได้รับค่าสถานะ: พละกำลัง +3】
【ติ๊ง——กินหมูป่างาโค้ง ได้รับค่าสถานะ: พลัง +2】
【ติ๊ง——กินหมูป่างาโค้ง ได้รับสกิล: กระแทกดั่งหมูป่า (แอคทีฟ) ——พุ่งชนเป็นเส้นตรง กระแทกเป้าหมาย ทำให้มึนงง】
หลิวจวินเหมียนเคี้ยวเนื้อ มองดูข้อความแจ้งเตือนของระบบ ตาเป็นประกาย
สกิลเนี่ยนะ?!
นางกินเนื้อแล้วได้สกิลมาด้วย!
"ระบบ สกิลนี้ข้าใช้ได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าเป็นหมาป่า การพุ่งชนน่ะ?"
【ระบบ: สกิลถูกปรับให้เข้ากับร่างของโฮสต์แล้ว เมื่อโฮสต์ใช้สกิลนี้ จะพุ่งชนด้วยร่างปัจจุบัน ผลลัพธ์เหมือนกัน】
หลิวจวินเหมียนอารมณ์ดีมาก ก้มหน้ากัดต่อ
ถึงเมื่อครู่เกือบถูกชนตาย แต่ตอนนี้ทั้งเลเวลอัพ ได้สกิล ได้ค่าสถานะเพิ่มอีก คุ้มแล้ว!
นางกัดกินไปได้หนึ่งในสามก็กินไม่ลงแล้ว ท้องป่องกลม จนเดินยังรู้สึกลำบาก
【ระบบ: ส่วนที่เหลือเก็บเข้าคลังระบบแล้ว โฮสต์สามารถเรียกใช้ได้ตลอดเวลา】
หลิวจวินเหมียนนอนหมอบอยู่บนพื้น อาบแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านใบไม้ลงมาอย่างเกียจคร้าน
วันที่สองในโลกนี้ นางเลเวลจาก 0 ขึ้นถึง 3 ได้สกิลมาหลายอย่าง แถมยังโค่นหมูป่าได้ตัวหนึ่ง
แม้ระหว่างนั้นจะเสี่ยงตายอยู่บ้าง แต่ผลลัพธ์ก็นับว่าไม่เลว
นางหาวหวอด หนังตาเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนกำลังเคลิ้มใกล้หลับ จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัว
ถ้าพวกตั๊กแตน หนูนา กระต่ายนั่นกลายเป็นของย่างสุกได้หมด งั้นต่อไปนางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องก่อไฟทำอาหารแล้วหรือเปล่า?
ระบบนี่ ดูเหมือน……จะใจดีอยู่นะ?
ด้วยความคิดนี้ หลิวจวินเหมียนก็ผล็อยหลับไป
------
สามวันต่อมา หลิวจวินเหมียนใช้ชีวิตอย่างเต็มที่มาก
ตื่นเช้ามาก็ยืดเส้นยืดสาย ปรับตัวให้ชินกับร่างกายหมาป่า
จากนั้นก็เปิดโหมดล่า ใช้ประสาทดมกลิ่นและการได้ยินที่พัฒนาขึ้นระบุตำแหน่งเหยื่อ เลือกเป้าหมายที่เหมาะสม กระโจนสังหาร ลงมือกิน
กินมื้อเช้าเสร็จ ก็ล่าต่อ สะสมค่าประสบการณ์ กินมื้อเที่ยง
บ่าย ๆ หาที่ปลอดภัยพักย่อย ระหว่างนั้นก็ทดสอบสกิลใหม่ ๆ เสร็จแล้วก็ล่าต่อ กินมื้อเย็น
ค่ำก็หาหลืบต้นไม้ที่ซ่อนตัวได้ดีนอน วันรุ่งขึ้นก็ทำต่อไป
【ระบบ: โฮสต์ ตอนนี้ประสิทธิภาพการล่าของคุณสูงมาก】
หลิวจวินเหมียนนอนพาดอยู่ริมลำธารดื่มน้ำ ได้ยินก็เงยหน้าขึ้น "ก็แน่อยู่แล้ว ตอนนี้ข้าเป็นนักล่ามือเก๋าแล้ว"
【ระบบ: นักล่ามือเก๋าไม่ดื่มน้ำแล้วโดนปูหนีบจมูกหรอก】
หลิวจวินเหมียน "......"
นางก้มหน้ามองเจ้า ปูไม่ รู้มาจากไหน
ตัวเท่าฝ่ามือ กระดองสีครามดำ ก้ามข้างหนึ่งหนีบจมูกนางแน่นสนิท
"โอ๊ย——!!!"
นางสะบัดหัวแรง ๆ ปูกระเด็นลอยละลิ่วกลางอากาศเป็นเส้นโค้ง ตกลงบนก้อนหิน หงายท้องขาชี้ฟ้า แปดขาพุ่งปัดไปมา กลับตัวไม่ได้แล้ว
หลิวจวินเหมียนเอากรงเล็บป้องจมูก เจ็บจนน้ำตาคลอ
【ระบบ: ปูหินลำธาร (ขั้น 0 ค่าประสบการณ์ +2) แนะนำให้โฮสต์แก้แค้น】
หลิวจวินเหมียนจ้องปูที่กลับตัวไม่ได้ กัดฟันกรอด
นางเดินไป ตบด้วยกรงเล็บหนึ่งที
【ติ๊ง——สังหารปูหินลำธาร ได้รับค่าประสบการณ์ +2】
ซากเรืองแสง กลายเป็นปูย่างสีแดงก่ำตัวหนึ่ง
หลิวจวินเหมียนใช้กรงเล็บเขี่ยสองที ดมดู
หอมดีเหมือนกัน
นางก้มหน้ากัดหนึ่งคำ ฟังกร็อบ
เปลือกนอกกรอบ เนื้อในนุ่มเด้งชุ่มฉ่ำ
【ติ๊ง——กินปูหินลำธาร ได้รับค่าสถานะ: ป้องกัน +1】
【ติ๊ง——กินปูหินลำธาร ได้รับสกิล: หนีบดุจก้ามปู (พาสซีฟ) ——เมื่อโจมตี มีโอกาสติดสถานะ "หนีบรัด" จำกัดการเคลื่อนที่ของเป้าหมายชั่วขณะ】
หลิวจวินเหมียนเคี้ยวเนื้อปู มองดูสกิลใหม่ที่ได้รับ ใจคอซับซ้อน
โดนหนีบจมูกทีเดียว แลกกับสกิลควบคุมหนึ่งอย่าง
ดูเหมือน……ไม่ขาดทุน?
【ระบบ: ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลดล็อกความสำเร็จ "เคราะห์ร้ายกลายเป็นดี"】
หลิวจวินเหมียน "หุบปาก"
สามวันมานี้ แผงค่าสถานะของนางกลายเป็น:
【เลเวล: 4 (65/160) ขาดค่าประสบการณ์อีก 95 แต้มถึงเลเวล 5】
【ค่าสถานะ: พลัง 6 ความคล่องตัว 5 พละกำลัง 8 จิตวิญญาณ 2 การรับรู้ 4】
【สกิล: กลืนกิน·ตื่นรู้ขั้นต้น (พาสซีฟ) สัญชาตญาณเผ่าหมาป่า (พาสซีฟ) ขย้ำกัด (แอคทีฟ) ฟาดฟันด้วยกรงเล็บ (แอคทีฟ) กระแทกดั่งหมูป่า (แอคทีฟ) หนีบดุจก้ามปู (พาสซีฟ)】
【คลังระบบ: ซากหมูป่าย่าง (ประมาณ 2/3)】
นางสามารถล่าสิ่งมีชีวิตใด ๆ ที่ต่ำกว่าขั้นหนึ่งได้อย่างง่ายดายแล้ว นานทีเจออสูรเวทขั้นหนึ่งก็พอประมือได้บ้าง สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็ใช้อาณาเขตวิ่งหนี
ชายขอบของป่าแห่งนี้ กลายเป็น "ร้านบุฟเฟต์" ของนางไปแล้ว
แต่นางก็พบว่า ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่า สิ่งมีชีวิตที่พบก็ยิ่งแข็งแกร่ง
ครั้งหนึ่งนางเผลอบุกรุกเข้าไปในเขตของอสูรเวทขั้นหนึ่งกลางโดยไม่ระวัง ถูกไล่ล่าข้ามหุบเขาไปสามหุบถึงสลัดพ้น
นับจากนั้น นางก็เข็ดหลาบ
ก่อนมีกำลังพอ จะไม่รุกล้ำเข้าไปลึกเด็ดขาด
【ระบบ: โฮสต์ จิตสำนึกเอาตัวรอดของคุณแข็งแกร่งมาก】
"ไร้สาระ มีชีวิตอยู่ถึงได้กิน กินแล้วถึงจะแกร่ง แกร่งแล้วถึงจะกินของแกร่งกว่าได้ นี่เรียกว่าวัฏจักรอันดีงาม"
【ระบบ: สรุปได้ตรงประเด็น】
******
เย็นวันที่ห้า หลิวจวินเหมียนกำลังกัดไก่ป่าย่างอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังมาจากที่ไกล
หูนางตั้งชัน หันไปทางต้นเสียง
เสียงคนหรือ?
นางชะงัก แล้วตระหนักว่า โลกนี้มีมนุษย์
ระบบเคยบอกแล้ว นี่คือโลกต่างมิติ ถ้าอิงตามที่พูดกันบนโลกสีน้ำเงินในชาติก่อน น่าจะมีภูมิหลังเป็นตะวันตกแฟนตาซี
มีหลายเผ่าพันธุ์ มนุษย์ก็เป็นหนึ่งในนั้น
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจไปดู
ตามเสียงเข้าไปอย่างเงียบ ๆ หมอบอยู่ในพุ่มไม้ ชะโงกมองผ่านช่องว่าง
กลางลานโล่งในป่า มีคนกลุ่มหนึ่ง
คนนำเป็นชายวัยกลางคนสวมเกราะหนัง ถือดาบยาวในมือ ข้างหลังตามด้วยหนุ่มสาวเจ็ดแปดคน ทั้งชายหญิงล้วนแต่งกายคล้ายกัน ถืออาวุธต่าง ๆ
"...อาจารย์คะ วันนี้เราจะล่าอสูรเวทขั้นหนึ่งได้ไหม" เด็กหนุ่มคนหนึ่งถาม
"แล้วแต่โชค" ชายกลางคนว่า "แค่ชายขอบป่านี้มากสุดก็มีอสูรเวทขั้นหนึ่งต้นเท่านั้น ฝีมือพวกเจ้าตอนนี้ สามห้าคนประสานงานกันดีก็ท้าทายได้ จำไว้ว่า เจอขั้นสองขึ้นไปต้องถอยทันที ห้ามตีรันฟันแทง"
"ขอรับ/เจ้าค่ะ!"
หลิวจวินเหมียนสำรวจคนพวกนี้
ดูเหมือนจะเป็น…นักผจญภัยที่กำลังฝึกอยู่?
นางกำลังคิดอยู่ จู่ ๆ เด็กสาวคนหนึ่งก็หันมามองทางที่นางอยู่
"อาจารย์! ทางนู้นมีอะไรบางอย่าง!"