วันแรกของหลิวจวินเหมียน ผ่านไปในวัฏจักรของการไล่ล่าตั๊กแตน จับหนูนา และสุดท้ายก็ได้กินกระต่ายย่าง
เมื่อราตรีมาเยือน นางหาหลุมต้นไม้ที่ค่อนข้างปลอดภัยได้แห่งหนึ่ง มุดเข้าไป ขดตัวเป็นลูกบอล ขนสีดำของมันส่องประกายวาววับใต้แสงจันทร์
หลิวจวินเหมียนนอนซุกอยู่ในหลุมไม้ ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
แม้จะข้ามภพมาอย่างขอไปที แต่ระบบนี้ดูท่าจะไม่เลวเลยนะ?
แค่กินก็แกร่งขึ้นได้ นี่มันของขวัญสำหรับคนขี้เกียจชัดๆ
ไม่สิ ตอนนี้นางไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหมาป่า
นอกหลุมไม้มีเสียงสัตว์ราตรีร้องเรียก ไกลออกไปแว่วเสียงหอนของฝูงหมาป่า
หลิวจวินเหมียนตั้งหูฟัง ยืนยันว่าเสียงนั้นอยู่ไกลจากตัวมาก จึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง
ตอนนี้ประสาทรับกลิ่นและฟังของนางดีเลิศ ดีเสียจนไม่ชิน
แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ไหวก็ได้ยินชัด กลิ่นที่ลอยมาแต่ไกลก็แยกแยะได้หลายชนิด ทั้งทำให้อุ่นใจและตึงเครียด
อุ่นใจเพราะรับรู้อันตรายล่วงหน้าได้ ตึงเครียดเพราะ...ข้อมูลมันท่วมท้นเกินไป
[ระบบ: แนะนำให้โฮสต์ปรับตัวโดยเร็ว นี่คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเผ่าหมาป่า]
หลิวจวินเหมียน: "รู้แล้วๆ"
นางซุกหัวลงในหาง หลับตาลง
พรุ่งนี้ ลุยกินต่อ
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงตะวันสาดผ่านเรือนยอดไม้ลงในหลุม หลิวจวินเหมียนถูกเสียงนกร้องเจี๊ยวจ๊าวปลุกให้ตื่น
นางงัวเงียลืมตา พบว่าตนยังคงอยู่ในร่างหมาป่า กะจะขยี้ตาโดยไม่ทันคิด ผลคืออุ้งเท้ากระแทกเข้าหน้า
"..." ช่างเถอะ ชินแล้ว
มุดออกจากหลุมไม้ อากาศสดชื่นพัดปะทะหน้า หลังจากผ่านหนึ่งคืน สภาพจิตใจนางฟื้นตัวดีขึ้น พละกำลังก็เต็มเปี่ยม
[สถานะปัจจุบัน: สุขภาพดี พละกำลังเต็ม]
หลิวจวินเหมียนยืดเส้นยืดสายทั้งสี่ขา พบว่าหลังจากปรับตัวเมื่อวานนี้ นางเดินได้คล่องขึ้นมาก ถึงจะยังวิ่งปรู๊ดปร๊าดแบบหมาป่าจริงๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่สะดุดขาตัวเองล้ม
******
หลิวจวินเหมียนหมอบอยู่ในพงหญ้า จ้องมองเหยื่อที่อยู่ไกลออกไป
มันคือหมูป่าตัวหนึ่ง
ไม่ใช่หมูป่าธรรมดา ตัวมันใหญ่กว่าหมูตัวไหนๆ ที่นางเคยเห็น อย่างน้อยต้องหนักกว่า 500 ชั่ง
ขนสีน้ำตาลเทาตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก ข้างปากงอกงาโค้งสองข้าง ส่องประกายเย็นเยือกใต้แสงแดด
หลิวจวินเหมียนเลียริมฝีปาก
ตอนนี้นางเลเวล 2 ค่าสถานะ: พละกำลัง 2, ความว่องไว 3, ร่างกาย 3, มีสกิล[ขย้ำกัด] และสัญชาตญาณของเผ่าหมาป่า ตามทฤษฎีแล้วพอจะลองสู้ได้
ตามทฤษฎีน่ะนะ
"ระบบ ข้าสู้ชนะไหม?"
[ระบบ: อัตราชนะประมาณ 37% แนะนำให้โฮสต์ระมัดระวัง]
"แค่ 37% เองเหรอ?"
[ระบบ: หมูป่างาโค้งหนังหนาเนื้อแน่น งาของมันสร้างบาดแผลถึงตายได้ พลังโจมตีของโฮสต์ในปัจจุบันไม่พอจะสังหารได้เร็ว หากยืดเยื้อเป็นสงครามยืดเยื้อ พละกำลังจะถดถอยมากเกิน ถูกพลิกกลับมาสังหารได้ง่าย]
หลิวจวินเหมียนเงียบไปหลายอึดใจ
นางมองหมูป่าตัวนั้นคุ้ยเขี่ยอยู่ใต้ต้นไม้ ควักรากไม้ออกมาเคี้ยวก๊อบแก๊บ แล้วมองอุ้งเท้าปุกปุยของตน
ช่างมัน เอาชีวิตรอดก่อน
นางค่อยๆ ถอยหลัง เตรียมเลี่ยงออกจากบริเวณนี้
แล้วเท้าหลังของนางก็เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้ง
กร๊อบ——
เสียงไม่ดัง แต่ในป่าอันเงียบสงัดกลับชัดเจนผิดปกติ
หมูป่าสะบัดหัวขึ้น ดวงตาเล็กๆ สองข้างจ้องมาตรงทิศของนาง
หลิวจวินเหมียน: "..."
หมูป่า: "..."
สี่ตาประสานกัน
วินาทีต่อมา หมูป่าส่งเสียงร้องเกรี้ยวกราด เท้ากีบทั้งสี่ขุดคุ้ยพื้น พุ่งเข้ามาหานาง!
[ระบบ: เตือน! หมูป่างาโค้งเข้าสู่สถานะต่อสู้!]
[ระบบ: แนะนำให้โฮสต์——วิ่ง!]
ไม่ต้องให้ระบบบอก หลิวจวินเหมียนหันหลังกลับวิ่งแล้ว
นางก้าวขาทั้งสี่สลับกันเร็วสุดชีวิต ความว่องไว 3 ระเบิดออกมาเต็มกำลัง เสียงลมหวีดหวิวข้างหู หมูป่าที่ไล่ตามมาข้างหลังใกล้เข้ามาทุกที นางได้ยินเสียงกีบหนักๆ และเสียงสูดลมหายใจด้วยความโกรธ ยังมีเสียงงาฟันผ่านอากาศ
"ระบบ! ทำไงดี!!"
[ระบบ: วิ่งทางตรงสู้ไม่ได้ แนะนำให้ใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศ]
หลิวจวินเหมียนกวาดตามองรอบตัว ด้านซ้ายเป็นพุ่มไม้หนาแน่น ด้านขวาคือต้นไม้ใหญ่หลายต้น
นางหักเลี้ยวซ้ายทันที พุ่งเข้าพุ่มไม้
หมูป่าตัวใหญ่ ในพุ่มไม้ความเร็วลดลงชัดเจน แต่ยังไล่ตามไม่ลดละ
หลิวจวินเหมียนอาศัยรูปร่างเล็ก มุดลอดช่องว่างระหว่างกิ่งก้าน หมูป่าพุ่งชนพุ่มไม้ตรงๆ กิ่งไม้หักสะบั้นเสียงดังเพล้ง เป็นเหมือนรถบรรทุกที่เสียการควบคุม
[ระบบ: ด้านหน้ามีต้นไม้ แนะนำให้เลี่ยง]
หลิวจวินเหมียนพุ่งออกจากพุ่มไม้ ตรงหน้าเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ต้องใช้สามคนโอบ
ในหัวนางปิ๊งแวบขึ้นมา——เขาไม่ได้ว่าหมูป่าเวลาเลี้ยวไม่คล่องแคล่วเหรอ?
วินาทีที่นางเฉียดผ่านต้นไม้ไป นางหักเลี้ยวขวากะทันหัน
หมูป่าหยุดไม่ทันจริงๆ พุ่งชนต้นไม้เต็มแรง
ตึง——!!
ทั้งต้นไม้สะเทือนสะท้าน ใบไม้ร่วงกราวลงมา หมูป่าชนจนมึนงง เดินโซเซถอยไปสองก้าว ส่ายหัวไปมา
หลิวจวินเหมียนหยุดอยู่ไม่ไกล หายใจหอบใหญ่
"ระบบ มัน...ตายหรือยัง?"
[ระบบ: ยัง แต่อยู่ในสภาวะมึนงง แนะนำให้โต้กลับ]
หลิวจวินเหมียนมองหมูป่าที่เดินโซเซ แล้วมองอุ้งเท้าตัวเอง
อัตราชนะ 37% ตอนนี้คือโอกาส
นางสูดลมหายใจลึก หันหลัง วิ่งเข้าใส่!
หมูป่าเพิ่งได้สติ ก็เห็นหมาป่าดำตัวนั้นพุ่งเข้ามาถึงหน้าแล้ว
หลิวจวินเหมียนไม่ลังเล อ้าปากกัดเข้าที่คอหมูป่า——[ขย้ำกัด]!
กร๊อบ!
ฟันทะลุขนและหนัง กัดลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดร้อนๆ พุ่งเข้าปาก
หมูป่าส่งเสียงร้องแหลมอย่างน่าเวทนา สะบัดตัวเป็นบ้า หลิวจวินเหมียนกัดแน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งตัวถูกเหวี่ยงไปมาซ้ายขวา สี่ขาเตะเปะปะกลางอากาศ แต่นางก็ไม่ยอมปล่อย
[ระบบ: กำลังโจมตีต่อเนื่อง ค่าชีวิตหมูป่าลดลง...]
หมูป่ากระแทกเข้าใส่ต้นไม้!
หลิวจวินเหมียนหลบไม่ทัน ถูกหนีบอยู่ระหว่างหมูป่ากับลำต้นไม้ เครื่องในสั่นสะเทือนไปหมด รสคาวหวานเอ่อขึ้นมาในปาก
แต่นางก็ยังไม่ปล่อย
[ระบบ: โฮสต์บาดเจ็บ ค่าชีวิตลดลง...]
[ระบบ: ค่าชีวิตหมูป่าเกินครึ่งแล้ว พยายามต่อไป!]
หมูป่าพุ่งชนต้นไม้อีก!
กระแทกแรงอีกรอบ หลิวจวินเหมียนรู้สึกเหมือนกระดูกจะหัก ตรงหน้าเริ่มดำมืด
แต่ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว——
ปล่อยเมื่อไหร่ตายแน่
ไม่ปล่อยยังมีโอกาส
นางกัดแน่นขึ้นอีก
การดิ้นรนของหมูป่าอ่อนแรงลงทุกที ช้าลงทุกขณะ เสียงร้องคำรามก็กลายเป็นเสียงครางอ่อนแรง
ในที่สุด ร่างใหญ่โตก็โซเซ แล้วล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
หลิวจวินเหมียนถูกทับอยู่ข้างใต้ หายใจเหมือนเครื่องสูบลมเก่าๆ
[ติ๊ง——สังหารหมูป่างาโค้ง ได้รับค่าประสบการณ์ +80]
[ยินดีด้วยโฮสต์เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 3!]
[เลเวลปัจจุบัน: 3 (45/80) เหลืออีก 35 แต้มประสบการณ์ถึงเลเวล 4]
[ได้รับสกิล: ฟาดฟันด้วยกรงเล็บ (แอคทีฟ)——โจมตีกายภาพพื้นฐาน สร้างความเสียหาย 120% ทำให้เกิดผลเลือดออกได้]
ซากเริ่มเปล่งแสง หมูป่าตัวใหญ่สลายไป ปรากฏเป็น...
หมูหัน
ไม่ใช่ สุกรย่างทั้งตัว
หนังสีทองอร่าม ไขมันดังฉ่าๆ หอมหวนชวนหิว หอมกว่ากระต่ายย่างเมื่อคราวก่อนเป็นสิบเท่า
หลิวจวินเหมียนนอนฟุบอยู่ข้างๆ มองหมูป่าย่างที่ตัวใหญ่กว่าตัวนางอีก ภวังค์ความคิดบังเกิด
"ระบบ...ข้ากินหมดไหวรึ?"