สูดเส้นหมาล่าที่คลุกซอสงาและน้ำมันพริกจนเต็มคำสุดท้ายเข้าปาก ก่อนจะหายใจออกอย่างพึงพอใจ ไออุ่นหอมเผ็ดพวยพุ่งตามลมหายใจ
เธอโยนชามเปล่าลงถังขยะใบใหญ่ในมิติส่วนตัว คิดว่าพอเข้าไปลึกในป่าแล้วค่อยเอาขยะไปทิ้ง ตอนก่อนตายดันลืมจัดการเสียได้ ตอนนี้ถังใกล้เต็มแล้ว
พอมีอาหารรองท้อง สมองก็แล่นเร็วขึ้น
คิดไปคิดมา เรื่องมุ่งหน้าไปหุบเขารุ่ยหลิง แล้วลงหลักที่เมืองหลักจือหลานฟางก็ดูจะลงตัวแน่นอนแล้ว
ได้ยินมาว่าที่นั่นเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการปรุงยา มีทั้งตำรับยา เตาหลอมยา และสมุนไพรอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เป็นสวรรค์ของมือใหม่
จำเป็นต้องเรียนปรุงยาให้ได้ ต่อไปเมื่อต้องทะลุมิติไปยังโลกต่าง ๆ ก็จะได้มีไพ่ตายเพิ่มขึ้น
เพราะไม่ใช่ทุกโลกจะมีพลังวิญญาณ แถมยังอาจใช้พลังจากนอกโลกใบเล็กได้ไม่มากนัก เธอคงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างหนัก
หาแค่ตำรารวมตำรับยาพื้นฐานที่เข้าใจง่ายสักเล่มก็พอ
ยาเม็ดระดับหนึ่งซึ่งเป็นระดับต่ำสุดก็เพียงพอให้เธอใช้ในโลกใบเล็กแล้ว
ถ้ามีพรสวรรค์ดี บางทีต่อไปอาจแลกเป็นเงินได้ด้วย
เธอน่ะจนจนแทบตาย กระเป๋าสะอาดยิ่งกว่าหน้าเสียอีก อยู่ในขั้นยากจนข้นแค้นของโลกบำเพ็ญเซียน ไม่สิ ควรเรียกว่าระดับขอทานเลยด้วยซ้ำ
อ้อ จริงสิ ยังต้องหาวิชาเวทระดับต่ำมาเรียนอีกหน่อย
วิชาลูกไฟ เคล็ดเรียกน้ำ วิชาควบคุมลม...วิชาพื้นฐานของโลกบำเพ็ญเซียนพวกนี้ เธอไม่เป็นสักอย่าง!
พูดออกไปใครจะเชื่อ? อย่างน้อยร่างเดิมก็เป็นคุณหนูตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนไม่ใช่หรือไง?