สติสัมปชัญญะกลับคืนสู่ร่างเดิม หลังใช้เวลาพักใหญ่ ม่อเฉิงเฉิงจึงค่อยรู้สึกตัวขึ้นมา
เพดานเหนือศีรษะเป็นเพดานแบบเดียวกับในเรือนไม้ไผ่ที่คุ้นเคย
ไม่มีความรู้สึกอื่นใดชัดเจนไปกว่าความหิว
ไม่ได้กินอะไรมา 2 วัน จะไม่หิวได้ยังไง?
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนหยิบซาลาเปาลูกใหญ่ 2 ลูกออกมา แล้วนั่งกินอยู่ในผ้าห่มโดยไม่ขยับไปไหน
คราวหน้าทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้เธอมียาอดอาหารอยู่ กินสักเม็ดก็จบเรื่องไม่ใช่หรือ?
เธอดื่มน้ำพุพลังวิญญาณตามอีกแก้ว จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านแล้วเดินลงมาจากชั้นสอง ก่อนสูดหายใจลึก ๆ ในลานบ้าน
จากนั้นจึงยกบะหมี่ไก่ฉีกชามหนึ่งลงมาจากชั้นวาง แล้วนั่งกินที่โต๊ะตัวเล็ก
เมื่อกินอิ่มจริง ๆ และตั้งสติได้แล้ว เธอจึงนั่งขัดสมาธิบนเบาะ เริ่มสำรวจภายในร่างกาย
ขั้นฝึกปราณระดับ 6! แถมขอบเขตยังมั่นคง ไม่มีความรู้สึกว่าพลังลอย ๆ เลยแม้แต่น้อย
แววดีใจวาบผ่านดวงตาของม่อเฉิงเฉิง
เป็นอย่างที่คิด การฝึกฝนในโลกมนุษย์ตลอดหลายสิบปีของโลกใบเล็กที่สมบูรณ์ รวมถึงการขัดเกลาจิตใจ ล้วนช่วยส่งเสริมการบำเพ็ญได้อย่างมหาศาล
ทุกครั้งที่ผ่านการฝึกฝน ระดับการบำเพ็ญก็เพิ่มขึ้น 3 ขั้นจริง ๆ ตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าถึงขั้นสร้างฐาน? ขั้นแก่นทอง? ขั้นหยวนอิง?
แบบนั้นคงสะใจน่าดู!
เธอตั้งใจจะบำเพ็ญให้ถึงขั้นสร้างฐานในลานเล็กแห่งนี้
บนแผ่นดินผู้บำเพ็ญที่พลังวิญญาณเบาบางลงทุกวัน ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานก็ได้รับความเคารพในเมืองหรือท้องถิ่นแห่งหนึ่ง และมีพลังพอจะปกป้องตัวเองได้ระดับหนึ่ง