ตอนนี้เป็นเดือนที่สามของคลื่นความร้อน ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของม่อเฉิงเฉิงแพร่สะพัดไปทั่วเขตบ้านพักตากอากาศอีกครั้ง
ผู้คนส่วนใหญ่เริ่มเชื่อกันแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แค่ใจแข็งเท่านั้น
ฝีมือของเธอก็คงไม่ธรรมดาเหมือนกัน ไม่ควรไปหาเรื่องด้วย
หลังโจวหลี่ฟื้นตัว เรื่องที่บ้านหวังกับบ้านโจวถูกปล้นถึงในบ้านก็ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย
ใครจะไปยุ่งเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของบ้านตัวเองกันล่ะ?
มีเพียงบ้านหวังที่เสบียงอาหารถูกปล้นไปแทบหมด
ผู้ใหญ่กับเด็กในบ้านจึงต้องผลัดกันออกไปรับของบรรเทาทุกข์พร้อมกับคนอื่น ๆ ทุกวัน
วิกฤตขาดแคลนน้ำไม่ได้คลี่คลายลง กลับยิ่งทวีความรุนแรง
อากาศร้อนจัดต่อเนื่อง จำนวนผู้เสียชีวิตจากโรคลมแดดและภาวะขาดน้ำเริ่มเพิ่มขึ้น
ภายในเขตบ้านพักตากอากาศ แต่ละบ้านที่แต่เดิมยังพอข่มใจอดทนกันได้ เริ่มกระทบกระทั่งกันหนักขึ้นเพราะแย่งชิงทรัพยากรน้ำ
ดึกคืนนั้น ม่อเฉิงเฉิงกำลังเพลิดเพลินกับแอร์ปรับอุณหภูมิคงที่ในมิติส่วนตัว พลางกินแตงโมแช่เย็น
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาอย่างยิ่งจากด้านนอก เธอรีบนั่งตัวตรง หูขยับเล็กน้อย
เมื่อแน่ใจว่าไม่ได้หูฝาด ก็หายตัวออกจากมิติส่วนตัวทันที
เธอเดินไปถึงริมหน้าต่างอย่างไร้เสียง
ใต้แสงจันทร์ เงาดำหลายสายกำลังลับ ๆ ล่อ ๆ ปีนข้ามกำแพงลานบ้าน มือดูเหมือนจะถือเครื่องมือกับภาชนะมาด้วย
แววตาของม่อเฉิงเฉิงเย็นเยียบ
จนได้ ยังมีคนคิดจะเล่นงานเธอจริง ๆ!
คิดว่าเธออยู่คนเดียว เป็นผู้หญิง แถมปืนก็ถูกยึดไปแล้ว เลยจัดการได้ง่ายงั้นเหรอ?
ในดวงตาของม่อเฉิงเฉิงไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย