เซี่ยงเฉินเฉินหันกลับไปสั่งของว่างจากพนักงานตรงเคาน์เตอร์บาร์ แล้วดื่มกาแฟที่ชายหนุ่มสั่งไว้ ก่อนจะพาเจียงอวี่ไปยังที่นั่งของตน
เธอพาดเสื้อคลุมไว้บนพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ แล้วผายมือให้อีกฝ่ายนั่ง
เจียงอวี่ไม่ใช่คนจุกจิกอะไร บริษัทของเขาก็เปิดมาสามปีแล้ว ย่อมพูดคุยเข้าสังคมได้อยู่บ้าง
เซี่ยงเฉินเฉินหยิบนามบัตรจากกระเป๋าส่งให้อีกฝ่ายก่อน “ฉางเฟิงเวนเจอร์แคปิตอล เซี่ยงเฉินเฉิน”
นามบัตรเป็นของจริง ฉางเฟิงเวนเจอร์แคปิตอลเป็นบริษัทเปลือกที่อยู่ในชื่อของเธอ ซึ่งเพิ่งจดทะเบียนเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ที่ตั้งอยู่ในย่านสำคัญ เป็นอาคารเดี่ยวที่เธอทุ่มเงิน 2,300 ล้านซื้อมา
ตำแหน่งบนบัตรคือผู้จัดการทั่วไป
เจียงอวี่รับนามบัตรไปดูที่อยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดก็แนะนำตัวบ้าง “สตูดิโอเกมซิงถู เจียงอวี่”
“ซิงถูเหรอ?” เซี่ยงเฉินเฉินแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “บังเอิญจัง ฉันเคยได้ยินนะ เกมฟาร์มที่กำลังดังมากนั่นเป็นผลงานของสตูดิโอพวกคุณใช่ไหม? ทำได้ดีมากเลย”
พอพูดถึงเกม ดวงตาของเจียงอวี่ก็เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย เขาชอบคำชมและยอมรับมันอย่างเต็มใจ “ขอบคุณครับ”
พอดีกับที่ของที่เซี่ยงเฉินเฉินสั่งมาเสิร์ฟ เธอเลื่อนกาแฟไปตรงหน้าเขา “เลี้ยงนะ ถือว่าเลี้ยงกาแฟชดเชยให้คุณก็แล้วกัน?”
เจียงอวี่ยิ้มรับ “ขอบคุณครับ ผมยังไม่ได้ซักเสื้อให้คุณเลย”
เซี่ยงเฉินเฉินโบกมือ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเอาไปส่งร้านซีโอซักก็ได้”
ซีโอเป็นร้านซักแห้งระดับสูงที่มีสาขาทั่วประเทศ รับซักเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าแบรนด์หรู รวมถึงดูแลเครื่องประดับด้วย ราคาสูงลิ่ว