หลิ่วฉงฉงผุดลุกขึ้นยืน รู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง
ตอนนั้นเอง เสี่ยวชุ่ยได้ยินเสียงจึงหันกลับมาอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะเห็นว่าเจ้าสาวเปิดผ้าคลุมหน้าเองเสียแล้ว
นางพลันไม่พอใจ “เจ้าสาวจะเปิดผ้าคลุมหน้าเองได้อย่างไร เจ้า...”
หลิ่วฉงฉงหันไปมองเช่นกัน เพียงแวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นเสี่ยวชุ่ย สาวใช้ข้างกายหลิ่วเฉินเฉิน
นางเห็นสาวใช้คนนี้อยู่ที่เรือนมารดาบ่อยครั้ง
เมื่อเสี่ยวชุ่ยมองเห็นใบหน้าหลิ่วฉงฉง สีหน้าก็พลันซีดเผือด
เสียงของนางสั่นระริก ขาทั้งสองอ่อนยวบ ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นดังตุบ “คะ...คุณหนูใหญ่? เหตุใดจึงเป็นท่าน?”
หลิ่วฉงฉงจิกเล็บลงบนฝ่ามือ บังคับตนเองให้สงบ
นางสูดลมหายใจลึก แต่เสียงยังคงสั่นอยู่เล็กน้อย “ที่...ที่นี่คือที่ใด?”
“คุณหนูใหญ่ ที่...ที่นี่คือตระกูลสวี...” เสี่ยวชุ่ยทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “เรือนของคุณชายสวีจิ่งหมิง...”
หลิ่วฉงฉงรู้สึกเหมือนมีเสียงหึ่งดังขึ้นในหัว โลกหมุนคว้างไปหมด
นางประคองเสาเตียงไว้จึงพอยืนได้มั่นคง เล็บจิกเข้าไปในเนื้อไม้ลึก
สวีจิ่งหมิงหรือ?
บัณฑิตยากจนที่เพิ่งสอบได้จิ้นซื่อในปีนี้ เป็นขุนนางชั้นเจ็ดในกรมคลัง และเป็นคู่หมั้นของหลิ่วเฉินเฉิน!
เช่นนั้นตอนนี้...นางก็แต่งเข้าตระกูลสวีแล้วหรือ?
สวมชุดแต่งงานของหลิ่วเฉินเฉิน สวมรอยเป็นหลิ่วเฉินเฉิน แล้วแต่งให้สวีจิ่งหมิง?
“หลิ่ว...เฉิน...เฉิน...” หลิ่วฉงฉงเอ่ยชื่อนั้นทีละคำ ขบกรามแน่นจนแทบได้ยินเสียงฟันกระทบกัน
ดี ดีเหลือเกิน
กล้าวางแผนเล่นงานนางเชียวหรือ ช่างกล้านัก!
นางกล้าทำเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ได้อย่างไร?
หลิ่วฉงฉงแทบจะนึกภาพหลิ่วเฉินเฉินในยามนี้ออก