ความขัดแย้งปะทุขึ้นก่อนใครข้างบ่อน้ำ
ชายหลายคนจากชุมชนเพิงพักพยายามบุกเข้าไปในเขตบ่อน้ำ แต่ถูกหน่วยลาดตระเวนที่คุณหวังนำทีมขวางไว้
ทั้งสองฝ่ายเริ่มจากผลักกันไปมา ก่อนจะยกระดับเป็นการตะลุมบอนอย่างรวดเร็ว ก้อนหินกับกระบองปลิวว่อน เสียงด่าทอและเสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว
คุณหวังอาศัยร่างกายกำยำของตัวเอง ฟาดกระบองลงไปทีเดียวจนชายจากชุมชนเพิงพักคนหนึ่งหัวแตกเลือดอาบ
แต่กลับไม่อาจข่มขวัญอีกฝ่ายได้ กลับยิ่งกระตุ้นให้ต่อต้านอย่างรุนแรงกว่าเดิม คนจากชุมชนเพิงพักเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาใช้ชีวิตท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายกว่ามานาน จึงมีใจมุ่งมั่นเอาชีวิตรอดมากกว่า และลงมือได้โหดเหี้ยมกว่าเช่นกัน
หน่วยลาดตระเวนที่ฝั่งเขตบ้านพักตากอากาศตั้งขึ้นอย่างฉุกละหุกเริ่มถอยร่นทีละน้อย
ท่ามกลางความวุ่นวาย ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นว่า “บ้านพวกนั้นต้องมีน้ำสำรอง! มีเสบียง! ไปแย่งมา!”
คำพูดนี้ตรงใจทุกคนอย่างยิ่ง ไม่มีอะไรเร็วไปกว่าการปล้นชิง
คนที่ตาร้อนผ่าว คนที่บ้านไม่มีอาหาร และคนที่คิดว่าตัวเองคงอยู่ต่อไม่ไหว ต่างพากันบุกเข้าเขตบ้านพักตากอากาศอย่างไม่สนอะไรทั้งนั้น ไม่สนด้วยซ้ำว่าบ้านใคร เห็นตรงไหนก็ปีนเข้าไป
คนที่รู้ว่าบ้านพักของคนแซ่หวังอยู่ตรงไหนตะโกนเสียงดังพลางพุ่งเข้าไป พอมีคนจากชุมชนเพิงพักนำหน้า คนอื่น ๆ ก็เหมือนกินยากระตุ้น ตามไปหวังแบ่งส่วนแบ่งด้วย
บ้านหลายหลังใกล้บ้านตระกูลหวังจึงพลอยเดือดร้อนไปด้วย หนึ่งในนั้นคือบ้านของม่อเฉิงเฉิง รวมถึงบ้านสี่ชีวิตทางซ้ายด้วย!
“ปัง! ปัง!” ท่อนเหล็กกระแทกประตูนิรภัยบ้านพักของม่อเฉิงเฉิงดังตุ้บ ๆ บางคนเริ่มปีนกำแพง แต่น่าเสียดายที่เธอเพิ่มความสูงกำแพง แถมยังติดตาข่ายเหล็กไว้ จึงปีนขึ้นมาได้ยากมาก
จากนั้นก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงทุบทำลายอย่างบ้าคลั่งจากข้างนอก