คืนนั้น ม่อเฉิงเฉิงกำลังกินหม่าล่าทังอยู่ที่ชั้นหนึ่งของวิลล่า จู่ ๆ เสียงคำรามกึกก้องก็ดังมาจากด้านนอก เคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แม้ว่าวิลล่าของม่อเฉิงเฉิงจะเก็บเสียงได้ดี แต่ก็ยังกันเสียงดังสนั่นนั้นไม่อยู่
เฮลิคอปเตอร์ทหารหลายลำบินโฉบต่ำผ่านไป ก่อนลงจอดบนลานโล่งหน้ากลุ่มวิลล่าที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเขตวิลล่าและถูกปล่อยว่างไว้มาตลอด
ม่อเฉิงเฉิงโบกมือเก็บอาหารเช้าที่ยังกินไม่หมดเข้าไปในมิติส่วนตัว จากนั้นห่อตัวให้มิดชิดแล้วค่อยเปิดประตูวิลล่า เดินตามคนอื่นออกไปดูเรื่องครึกครื้น
พอดีกับที่ชายหนุ่มบ้านข้าง ๆ เดินออกมา ทั้งคู่พยักหน้าให้กัน แล้วมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน
เพิ่งเดินไปถึงที่หมาย ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ได้ยินเสียงขบวนรถบรรทุกดังมาจากไกล ๆ
ทหารที่สวมชุดรบฤดูร้อนและถืออาวุธครบมือทยอยกระโดดลงจากรถบรรทุกเป็นแถว ๆ ท่าทางว่องไว พวกเขาเข้าควบคุมทางเข้าออกทุกแห่งของเขตวิลล่าอย่างรวดเร็ว ก่อนเริ่มวางแนวกั้นและตั้งจุดตรวจชั่วคราว
สีหน้าเคร่งขรึม อุปกรณ์ครบครัน แตกต่างจากพวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดิมของเขตวิลล่าที่หย่อนยานอย่างเห็นได้ชัด
“กองทัพ! ทหารเข้ามาแล้ว!” ใครบางคนตะโกนด้วยความดีใจ
ความตื่นตระหนกและความวุ่นวายราวกับได้รับยากระตุ้นหัวใจในพริบตา ชาวบ้านจำนวนมากกรูกันออกมาบนถนน ใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นและความหวังของผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ
ระเบียบ… ระเบียบจากทางการ ดูเหมือนจะกลับมาแล้ว
นับจากช่วงที่อากาศร้อนจัดจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว แม้แต่ช่วงปีใหม่ทั้งครอบครัวยังไม่มีใครมีความสุข เพราะต่างกังวลกับอนาคต