กลับเข้าห้องเล็ก ๆ ที่ตั้งใจจัดเตรียมไว้ เปิดเครื่องปรับอากาศ เปลี่ยนเป็นชุดนอนเนื้อนุ่มสบาย แล้วเอนพิงหัวเตียง เปิดโทรทัศน์ดูข่าวสถานการณ์ภายนอกในตอนนี้
เธอหยิบแตงโมแช่เย็นชามหนึ่งออกมาจากมิติส่วนตัว พอกัดเข้าไปคำแรก น้ำหวานฉ่ำก็เอ่อเต็มปาก ช่างอิ่มเอมใจเหลือเกิน
“อุณหภูมิในเมืองแห่งหนึ่งทะลุ 50 องศาเซลเซียสเป็นครั้งแรก...”
“ระบบไฟฟ้าทำงานเกินกำลัง หลายพื้นที่เริ่มใช้มาตรการจำกัดการจ่ายไฟ...”
“อากาศร้อนจัดทำให้ท่อประปาแตก เขตหนึ่งต้องหยุดจ่ายน้ำ...”
“ยอดผู้เสียชีวิตจากโรคลมแดดเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง...”
กลางวันออกไปข้างนอกไม่ได้จริง ๆ ต้องรอให้ตะวันตกดินในตอนกลางคืน อุณหภูมิลดลงเล็กน้อย ผู้คนถึงจะทยอยออกจากบ้าน
ม่อเฉิงเฉิงก็เช่นกัน ทุกวันพอตะวันตกดิน เธอจะออกจากวิลล่าไปเดินเล่นแถว ๆ นั้น
ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในหมู่บ้านวิลล่าเลยสักคน ไฟถนนก็ไม่ได้เปิด นอกจากแสงอาทิตย์ยามเย็นแล้ว แทบไม่มีวี่แววของผู้คน
คนที่เคยคลานออกมาจากกองศพอย่างม่อเฉิงเฉิงเท่านั้นถึงจะไม่กลัวแม้แต่น้อย แถมยังรู้สึกเพลิดเพลินเสียด้วยซ้ำ
วันนั้นม่อเฉิงเฉิงเดินเล่นอยู่กลางหมู่บ้านวิลล่าตามปกติ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น แล้วก็เห็นไฟหน้ารถสองคันแล่นมาจากไกล ๆ
ดูจากทิศทางที่รถแล่นมา ก็รู้ได้ไม่ยากว่าต้องมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านวิลล่า ไม่นานรถทั้งสองคันก็จอดหน้าวิลล่าสองชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ริมสุด
จากนั้นก็มีเสียงคนพูดคุยและเสียงขนย้ายสิ่งของดังตามมา ม่อเฉิงเฉิงไม่ได้ออกไปให้เห็นตัว แต่หันหลังเดินกลับบ้านทันที