ค่ำคืนนี้ฟ้ามืดสนิท อุณหภูมิลดลงไปไม่น้อย ผู้คนต่างพากันออกจากบ้านมายืดเส้นยืดสายกันสักหน่อย
ม่อเฉิงเฉิงถือถังสีแดงของตัวเอง ตั้งใจจะไปต่อแถวตักน้ำจากบ่อน้ำกลับมา
ยังไม่ทันเดินไปถึง ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากทางนั้น
เสียงคุ้นหูมาก ไม่ใช่สองครอบครัวที่เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้านเธอหรอกหรือ?
หญิงเสียงดังตะโกนลั่นว่า “ต่อแถวอะไรกัน? บ้านฉันมีลูกสองคน อยากรีบไปอาบน้ำ อากาศร้อนขนาดนี้ เหงื่อท่วมตัวกันหมดแล้ว โตป่านนี้ยังมาแย่งกับเด็กอีก ไม่อายบ้างหรือไง?”
ครอบครัวทางซ้ายค่อนข้างซื่อ ๆ ฝ่ายชายโกรธจนหน้าแดงก่ำ แต่เขาเป็นครู เป็นคนมีการศึกษาและคุ้นกับการวางตัวสุขุม จึงไม่รู้จะทะเลาะกับผู้หญิงปากจัดอย่างไร
อั้นอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ว่า “คุณนี่ทำไมไม่รู้จักเหตุผล คนอื่นเขาก็ต่อแถวกันอยู่ น้ำเป็นของส่วนรวม ยังไงก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง”
ภรรยาของเขาก็เป็นครูเช่นกัน ทั้งอ่อนโยน สุภาพ และขี้กลัว เธอหลบไปอยู่หลังสามีอย่างหวาด ๆ
หญิงเสียงดังยังไม่ยอมเลิกรา “มาก่อนมาหลังอะไรกัน? สถานการณ์เป็นแบบนี้แล้ว ใครเขายังสนเรื่องนั้น!”
ตอนนั้นเอง สามีของผู้หญิงคนนั้นก็เดินเข้ามา แอ่นพุงใหญ่ไปข้างหน้า “ไง? อยากมีเรื่องหรือไง?”
ผู้คนที่ต่อแถวอยู่รอบ ๆ เงียบกริบ ต่างเฝ้าดูสถานการณ์ แม้จะมีบางคนพึมพำแสดงความไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกหน้า ทุกคนต่างรักษาตัวให้พ้นเรื่อง
ม่อเฉิงเฉิงยืนมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา เธอไม่มีทางเป็นฝ่ายเข้าไปยุ่งก่อน
เธอไม่ได้ขาดน้ำ แค่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อให้กลมกลืนกับคนอื่น และฟังข่าวจากข้างนอกท่ามกลางฝูงชนเท่านั้น
ขณะที่ผู้ชายคนนั้นกำลังจะลงมือ เจ้าหน้าที่ดูแลหมู่บ้านจัดสรรก็ส่งเสียงห้ามเสียก่อน
ชายหนุ่มท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งก้าวออกมา ตวาดว่า “พอได้แล้วทั้งคู่ น้ำในบ่อมีให้ทุกคนตัก ถ้ายังวุ่นวายกันต่อ ก็ไม่มีใครได้ตักทั้งนั้น”
เจ้าหน้าที่ดูแลหมู่บ้านจัดสรรเป็นคนจากไม่กี่ครอบครัวที่มีอิทธิพลและย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ พวกเขารวมตัวกันชั่วคราวเพื่อดูแลความสงบเรียบร้อยพื้นฐานในเขตบ้านพักตากอากาศ
คำพูดของเขาได้ผลไม่น้อย สองสามีภรรยาจึงได้แต่ด่าพึมพำ ก่อนกลับไปยังตำแหน่งที่ต่อแถวอยู่เมื่อครู่