ศีรษะราวกับกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ
ไม่สิ ไม่ใช่แค่รู้สึกเหมือน
ม่อเฉิงเฉิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าศีรษะของตัวเองกำลังถูกพลังคลุ้มคลั่งสองสายฉีกกระชากจากภายใน
ราวกับมีมือสองข้างกำสมองของเธอไว้ แล้วดึงไปคนละทิศคนละทางอย่างรุนแรง
ไม่น่าเป็นไปได้นี่นา เธอผ่านโลกย่อยมาแล้วตั้งสองโลก ดวงวิญญาณก็น่าจะแข็งแกร่งขึ้น ไม่ควรเป็นแบบนี้สิ
ตอนนี้ ความทรงจำสองสายกำลังพันเกี่ยวกันอย่างบ้าคลั่งในสมองของเธอ
สายหนึ่งเป็นชีวิตสั้น ๆ ของหญิงสาว อีกสายเป็นชีวิตของหญิงวัยกลางคน
ความทรงจำทั้งสองสายเหมือนกระจกที่ถูกบดจนแหลก แตกกระจายออกในพริบตา ก่อนจะค่อย ๆ รวมตัวกันขึ้นใหม่
ในห้องเช่ามืดสลัว แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้าอิดโรย
ข้อความสุดท้ายในหน้าต่างแชตวีแชตมาจากชายคนหนึ่ง:
“เฉินเฉิน ขอโทษนะ ฉันไปต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
ถัดมาเป็นข้อความแจ้งเตือนทวงหนี้จากธนาคาร ตัวเลขสีแดงบาดตาจนน่าหวาดหวั่น
เสียงแม่ที่โทรมาพร้อมสะอื้น “เฉินเฉิน ค่ารักษาพ่อของลูก... โรงพยาบาลเร่งอีกแล้ว...”
ก๊อกน้ำในห้องน้ำแคบ ๆ หยดลงไม่ขาดสาย คนในกระจกมีดวงตาบวมแดง ไร้ชีวิตชีวา
โดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่ง สิ้นหวัง ราวกับถูกคลื่นเย็นเยียบซัดท่วมจนหายใจไม่ออก
เจ้าของร่างนี้ชื่อเซี่ยงเฉินเฉิน อายุ 26 ปี ในคืนเงียบงันคืนหนึ่ง เธอกลืนยานอนหลับเกินขนาดลงไป
ความทรงจำหยุดลงฉับพลันตรงนี้ ก่อนจะถูกกระแสความทรงจำอีกสายที่ยิ่งใหญ่กว่า ร้อนแรงกว่า และ... เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ ซัดถล่มจนพังทลายอย่างไร้ปรานี!
คราวนี้เป็นชีวิตของผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เป็นความทรงจำที่ครบถ้วน รุนแรง และเต็มไปด้วยเหลี่ยมคม