ตอนแรกครอบครัวก็ไม่ได้บอกเจ้าของร่างเดิม ไม่อยากเพิ่มภาระให้ลูกสาว แต่เงินในบ้านที่พอจะใช้ได้ก็ใช้จนหมดแล้ว
ญาติที่พอจะขอยืมเงินได้ก็ขอยืมไปทั่ว บ้านก็ขายไปแล้ว
แม่ของเซี่ยงเฉินเฉิน หลี่ซิ่วหลัน เป็นแม่บ้านที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองมาตลอดชีวิต เอาแต่หมุนเวียนอยู่รอบตัวสามีกับห้องครัว
ตอนนี้สามีล้มป่วย แค่ฝืนยืนหยัดขึ้นมาได้ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว
เซี่ยงเฉินเฉินจะซื้อบ้าน ย่อมต้องปรึกษาครอบครัวก่อน
พอแม่เซี่ยงได้ยินว่าลูกสาวจะเอาเงิน 500,000 หยวนไปจ่ายเงินดาวน์บ้าน นางมองสามีที่ผ่ายผอมอยู่บนเตียงคนไข้ สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันตัดสินใจว่า คงต้องทำให้ลูกสาวผิดหวังแล้ว
นางถามลูกสาวอย่างระมัดระวังว่า พอจะยังไม่ซื้อบ้านก่อนได้ไหม แล้วเอาเงินมาให้พ่อรักษาตัวก่อน
ในฐานะลูกสาว พอได้ยินว่าพ่อป่วยและต้องใช้เงิน แน่นอนว่าเธอย่อมไม่ดึงดันจะซื้อบ้านอีก
พอเซี่ยงเฉินเฉินเล่าเรื่องนี้ให้เฉินซวี่หรานฟัง เขาไม่เพียงเห็นด้วย แต่ยังเอาเงินของตัวเองออกมาสมทบอีก 500,000 หยวนให้เจ้าของร่างเดิม
“อาการป่วยของคุณลุงสำคัญกว่า เรื่องบ้านค่อยซื้อทีหลังก็ได้”
ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมกอดเฉินซวี่หรานร้องไห้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ พร้อมสาบานในใจว่าชาตินี้จะดีกับผู้ชายคนนี้ไปตลอด
แต่โรคร้ายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง
ตลอด 2 ปี เจ้าของร่างเดิมส่งเงินเดือนเดือนละ 5,000 หยวนกลับบ้านแทบทั้งหมด ส่วนเงินเดือน 8,000 หยวนของเฉินซวี่หรานต้องใช้จ่ายค่าเช่าบ้านและค่าครองชีพของทั้งคู่ แถมยังต้องคอยช่วยเหลือเธอเป็นครั้งคราว
พ่อแม่ของเขาเริ่มจากเข้าใจ ต่อมาก็พูดเกลี้ยกล่อมอย่างอ้อมค้อม จนสุดท้ายกดดันเขาตรง ๆ ว่า
“ลูกเอ๊ย พวกเธอยังไม่ได้แต่งงานกันเลย แบบนี้มันเรื่องอะไรกัน? ครอบครัวเธอเป็นหลุมลึกไม่มีที่สิ้นสุด ลูกจะเอาตัวเองไปจมด้วยไม่ได้นะ!”