เธอเก็บฟืนส่วนใหญ่ที่แทบไม่ได้แตะต้องในลานบ้านเข้าไปในมิติส่วนตัว เหลือไว้เพียงหนึ่งในสิบ กองระเกะระกะอยู่ตรงมุมหนึ่งของลานบ้าน
เพื่อให้ดูราวกับว่าเธอเผาฟืนไปมากแล้ว
ในที่สุด ในที่สุด อุณหภูมิก็เริ่มไต่สูงขึ้นอย่างช้า ๆ จากจุดต่ำสุดที่ -90 องศา
-70 องศา -60 องศา -50 องศา...
เมื่ออุณหภูมิค่อย ๆ สูงขึ้นจนถึง -10 องศา ในที่สุดน้ำแข็งและหิมะก็เริ่มมีทีท่าว่าจะละลาย
ผู้คนในถ้ำบนป่าหลังเขาก็ทนต่อไปจนถึงขีดจำกัดในที่สุด
ภายใต้การนำของฮั่วจ่านถิง กลุ่มคนที่ดูสะบักสะบอม ใบหน้าซูบซีดเหลืองราวกับผู้ลี้ภัย ในที่สุดก็พยุงกันและกัน เดินโซซัดโซเซลงจากเขามุ่งหน้าไปยังย่านบ้านพักตากอากาศ
ดวงตาของทุกคนไร้ชีวิตชีวา ร่างกายยังส่งกลิ่นเหม็นไม่น่าพิสมัย
สภาพของฮั่วจ่านถิงกับคนอีกไม่กี่คนยังพอไหว อย่างไรเสียสภาพแวดล้อมก็เป็นเช่นนั้น
ทุกคนไว้หนวดเครารุงรัง เสื้อผ้ามอมแมม แต่เมื่อมองจากระยะไกลก็ยังดูสง่าผ่าเผยไม่เปลี่ยน มีเค้าของทหารอยู่บ้าง
ขณะที่กลุ่มคนค่อย ๆ ขยับเท้า ใกล้จะเข้าไปในย่านบ้านพักตากอากาศแล้วนั้น
จู่ ๆ กลิ่นหอมชวนกินก็ลอยมาจากทางนั้น ทุกคนสูดจมูกโดยไม่รู้ตัว เป็นกลิ่นเผ็ดร้อนเข้มข้นของหม้อไฟผัดแห้ง
พวกเขาสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตะกละ กลิ่นนี้ช่างห่างหายไปนานเหลือเกิน ทุกคนเผลอมองตามกลิ่นไป แล้วก็...
แล้วก็ได้เห็นภาพที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต
หน้าต่างชั้นสองของบ้านพักตากอากาศที่คุ้นตา ซึ่งอยู่ตรงหน้าและกำลังจะไปถึงนั้นเปิดแง้มไว้ ไอร้อนลอยออกมาจากช่องหน้าต่าง
คนที่อยู่ใกล้ด้านหน้ามองเห็นชัดเจนว่า ม่อเฉิงเฉิงกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ บนโต๊ะมีหม้อไฟที่ร้อนฉ่า